Henry stał tam ubrany w niebieską koszulę i z nerwowym uśmiechem, trzymając w ręku białe pudełko z wypiekami.
„Nie byłem pewien, co ludzie wnoszą do tego tematu”.
Henry wszedł do środka i w końcu Jenny zapytała, jak się poznaliśmy.
“Ciasto limonkowe?”
Henry skinął głową. „Wydawało się to bezpieczniejsze niż natychmiastowe tłumaczenie się”.
Henry wzruszył ramionami.
„Jesteśmy za starzy, żeby kłamać, że chcemy deseru, pamiętasz?”
Za mną Jenny szepnęła: „Już go lubię”.
Jenny podeszła i zapytała, jak się poznaliśmy.
Przez chwilę pomyślałem o Karolinie Południowej.
Spojrzał na mnie zanim odpowiedział.
„To skomplikowane” – powiedział. „Znałem męża Eleanor, zanim ją poznałem”.
Uśmiech Jenny zniknął.
Ona zwróciła się do mnie, nie do Henry’ego.
Mamo, czy ci to odpowiada?
Przez chwilę pomyślałem o Karolinie Południowej, słowach Matta, kłamstwie Henry’ego, liście Rachel i sześciu tygodniach, które sobie dałem.
Tym razem nikt nie pytał, czy mam odejść, zostać, wybaczyć, czy zacząć od nowa.
Wtedy zdałem sobie sprawę, jak bardzo pytanie to różniło się od tego, które Jenny zadała mi przed wyjazdem.
Tym razem nikt nie pytał, czy mam odejść, zostać, wybaczyć, czy zacząć od nowa.
Pytała, czego chcę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
