Dzieci były zaganiane na pozycje.

Joe narzekał, że nikt go nie ostrzegł, że ma nosić ładniejsze buty.

Layla powiedziała mu, że nikt nie będzie patrzył na jego stopy.

Prawie się roześmiałem.

Jesse stał obok mnie, a ja trzymałam Arię przytuloną do piersi.

Zaczął mnie boleć dolny odcinek pleców, ale nie mogliśmy tam już długo wytrzymać.

Jedno zdjęcie.

Potem do domu.

Layla przyglądała się grupie.

Jej wzrok zatrzymał się na mnie.

„Właściwie, Anne…”

Znałem ten ton.

Nic dobrego po tym nie nastąpiło.

„Czy mógłbyś wyjść?”

Mrugnęłam.

“Co?”

„Tylko dla tego jednego.”

„Myślałem, że to zdjęcie rodzinne, Layla.”

“To jest.”

Odpowiedziała natychmiast.

Potem jej wzrok powędrował w dół mojego ciała.

„W przeciwnym wypadku nikt inny nie zmieści się w kadrze”.

Jeden z kuzynów zaśmiał się nerwowo.

Ktoś inny nagle zainteresował się kamieniami na patio.

Wszyscy zrozumieli, co miała na myśli.

Spojrzałem na Jessego.

To bolało bardziej.

Bo przez sekundę naprawdę wierzyłem, że on przestanie.

Wyglądał na nieswojo.

Następnie obdarzył matkę tym nerwowym uśmieszkiem, który widziałem już setki razy.

Wyrażenie to oznaczało:

*Przetrwajmy to i zajmijmy się tym później.*

Pozostał tam, gdzie był.

Spojrzałam na niego.

„Anne…” zaczął.

Podałem mu Arię.

“Tutaj.”

Wziął ją automatycznie.

Potem wyszedłem.

Layla natychmiast zaczęła wszystkich przestawiać.

„Joe, bliżej.”

„Jesse, trzymaj Arię wyżej.”