Moja twarz odwróciła się od wszystkich.

Na jego twarzy pojawił się cień wstydu.

Spojrzał na Arię.

Potem w stronę matki.

I myślę, że po raz pierwszy Jesse zobaczył, jak naprawdę wygląda jego milczenie.

Kilka minut później podszedł, niosąc Arię.

„Anna.”

„Nie teraz.”

“Przepraszam.”

„Nie teraz, Jesse.”

Przykucnął obok krzesła.

Wyjątkowo nie powiedział nic o tym, że jego matka nie miała tego na myśli.

Nie powiedział mi, że ma złe poczucie humoru.

Nie prosił mnie, żebym to zignorował.

Powiedział tylko: „Czy pójdziesz ze mną?”

“NIE.”

„Proszę, Anne.”

Spojrzałem na niego.

Aria zaczęła się wiercić w jego ramionach.

Jesse zniżył głos.

„Tylko na minutę.”

Wbrew rozsądkowi wstałem.

Zaprowadził mnie na sam koniec ogrodu.

Fotograf się pakował.

Jesse ją zatrzymał.

„Czy mógłbyś zrobić jeszcze jedno?”

Natychmiast pokręciłem głową.

“NIE.”

„Anna.”

„Powiedziałem nie.”

„Nie chcę kolejnego zdjęcia wszystkich” – powiedział Jesse.

Spojrzał na Arię.

A potem na mnie.

„Chcę jednego z nas.”

Zamarłem.

„Wyglądam okropnie.”

„Nie” – powiedział.

„Jesse…”

Podszedł bliżej.

„Wyglądasz jak przez ostatnie trzy tygodnie, Anne.”

To mnie uciszyło.

Dotknął małej stópki Arii.

„Wyglądasz jak ktoś, kto nie śpi co dwie godziny.”

Serce mi się ścisnęło.

„Ktoś, kto wciąż się goi”.

Potem spojrzał na Arię.

„Ktoś, kto ją stworzył.”