Wszedłem po schodach, nie wydając ani jednego dźwięku.
Każdy stopień skrzypiał, jakby chciał mnie zdradzić.
Na korytarzu zobaczyłem uchylone drzwi Nicolása. Spał, tuląc swojego niebieskiego dinozaura. Sofia leżała w łóżku, przykryta kocem aż po sam nos.
Pierwszy do nich podszedłem.
Musiałem się upewnić, że wszystko z nimi w porządku, zanim zniszczę swoje małżeństwo.
Pocałowałem Nicolása w czoło.
Ledwo się poruszył i wyszeptał:
“Tata?”
„Wracaj do łóżka, mistrzu.”
„Czy przyjaciel już poszedł?”
Poczułem, że coś znowu pękło.
“Jeszcze nie.”
Nicolás otworzył oczy.
„Mama się złości, gdy pytamy.”
„Nic ci się już nie stanie, jeśli tylko poprosisz.”
Spojrzał na mnie zdezorientowany, ale znów zasnął.
Zamknąłem drzwi.
Następnie poszedłem do swojej sypialni.
Drzwi ledwo się zamknęły.
Wewnątrz dało się słyszeć szmery.
Głos Eleny.
Jego głos.
Oni się nie śmiali.
Rozmawiali.
„Mówiłam ci, że jedzie do Guadalajary” – wyszeptała. „Mamy czas do jutra”.
„W takim razie nie denerwuj się” – odpowiedział mężczyzna. „On prawie wszystko podpisuje”.
Stałem nieruchomo.
Podpisuje wszystko?
„Roberto niczego nie sprawdza” – powiedziała Elena. „On jest zmęczony. Ja wkładam papiery między faktury i wyciągi z kont, a on podpisuje”.
Powietrze mnie opuściło.
„A dzieci?” zapytał.
Elena zwlekała chwilę z odpowiedzią.
„Nicolás za dużo mówi.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
