Powoli usiadł ponownie.
Rose otarła policzek.
Puściłem.
„Gdybyś o mnie wiedział, wróciłbyś?”
Dziadek Henry otworzył usta.
Następnie zamknąłem.
„Chcę powiedzieć tak”.
Rose smutno się zaśmiała.
“Ale?”
„Chcę powiedzieć tak”.
“Zasługujesz na coś lepszego, niż odpowiedź, która sprawi, że poczuję się dobrze.”
Spojrzał na nią.
„Byłem młody. Bałem się. Nie mogłem otrząsnąć się po wojnie… Nie potrafię przysiąc, kim bym był”.
Jego głos się załamał.
„Ale wiedziałbym, że istniejesz. Powinieneś był wiedzieć tyle.”
Rose skinęła głową przez łzy.
„Nie potrafię przysiąc, kim bym był.”
„Całe życie wierzyłem, że nie chcesz mnie znać”.
„A przez wszystkie te lata myślałem, że twoja matka nie odpowiedziała na moje listy”.
Leilani sięgnęła przez stół.
„Wygląda na to, że oboje się myliliśmy”.
Rose zauważyła zdjęcie babci Evelyn w kieszeni dziadka Henry’ego.
„Wygląda na to, że oboje się myliliśmy”.
„Kim ona jest?”
“Moja żona.”
Rose cofnęła się lekko.
Dziadek Henry to widział.
„Spotkałem Evelyn później. Kochałem ją do końca życia”.
Potem spojrzał na Leilani.
Kochałem ją przez resztę jej życia.
„To nie wymaże tego, co się tu wydarzyło”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
