Zażądał, żebym oddał mu mieszkanie, żeby mój brat mógł się zaaklimatyzować do studiów w przyszłym roku. Patrząc na mężczyznę, który kiedyś zamknął mnie bez niczego, wyszeptałem: „Albo możesz go wyrzucić i pozwolić mu samemu się z tym uporać, tak jak zrobiłeś to ze mną”.

„Chcesz, żebym dał Ethanowi to mieszkanie, żeby mógł się przyzwyczaić do college’u?”

Nikt nie odpowiedział.

Skinąłem głową w stronę drzwi.

„A może by tak przyzwyczaić się do prawdziwego życia?”

Oczy Victorii rozszerzyły się.

„Na tę chwilę ty, Victoria i Ethan macie dziesięć minut, żeby opuścić mój budynek.”

Gniew Dawida powrócił.

„Nie możesz tak do mnie mówić.”

„Właśnie to zrobiłem.”

„Jestem twoim ojcem.”

„A pięć lat temu nie powstrzymało cię to przed wyrzuceniem mnie.”

„Potrzebowałeś dyscypliny.”

“NIE.”

Pokręciłem głową.

„Potrzebowałem rodziców”.

Wyjątkowo nie miał nic do powiedzenia.

Otworzyłem drzwi.