Jego oczy zaszły łzami.
Potem odwrócił się i odszedł.
Tym razem nie patrzyłem, aż zniknął.
Spojrzałem na zdjęcie jeszcze raz, po czym wsunąłem je z powrotem do koperty.
Gabriel stał cicho obok mnie.
„Wszystko w porządku?”
Pomyślałem o skłamaniu.
Wtedy tego nie zrobiłem.
„Jestem smutny.”
Skinął głową. „Ma sens”.
„I ulżyło mi.”
„To też ma sens.”
„I głodny.”
„To może być najbardziej optymistyczna rzecz, jaką powiedziałeś.”
Zaśmiałem się.
Po drugiej stronie pokoju Leo pokazywał Ninie swoje neonowe sznurowadła. Sophia rozmawiała z Heleną. Marcus bezczelnie flirtował z dziennikarką, która kiedyś nazwała go „łobuzerskim bohaterem AV z Dallas”. Polne kwiaty pochylały się w wazonach, niedoskonałe i żywe.
Gabriel podał mi ramię.
“Kolacja?”
Rozejrzałem się po sali balowej po raz ostatni.
O życiu zbudowanym ze zgliszcz.
Do ludzi, którzy zostali.
Do kobiety, którą się stałam, gdy kobieta, którą byłam, nie mogła już dłużej przetrwać.
Potem wziąłem go za ramię.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
