Victor rzucił się na mnie. Dwóch ochroniarzy złapało go, zanim dotarł do pierwszej ławki.
„Jest zdezorientowana!” krzyknął. „Jest w szoku!”
Podniosłem telefon.
Jego głos wypełnił głośniki katedry, czysty i groźny.
„Za pięćdziesiąt milionów dolarów? Lepiej, żeby była.”
Twarz Sereny posmutniała.
Nagrywanie było kontynuowane.
„Czy ona nie żyje?”
„Nie martw się. Dziecko nie będzie długo cierpieć.”
Ktoś jęknął. Ktoś zaklął. Victor przestał walczyć.
Podeszłam bliżej, na tyle daleko, że mógł zobaczyć dziecko, które próbował wymazać, poruszające się pod moją sukienką.
„Nie zabiłeś nas” – powiedziałem. „Dałeś mi tylko dowód”.
Adrian przekazał policji zapieczętowany dokument.
„Fałszerstwo, usiłowanie zabójstwa, spisek, oszustwo ubezpieczeniowe, przelewy zagraniczne” – powiedział. „Wszystko jest udokumentowane”.
Serena próbowała uciekać.
Zdążyła zrobić sześć kroków, zanim funkcjonariusze zablokowali przejście.
Victor spojrzał na mnie wtedy, nie z miłością, ani nawet z nienawiścią.
Strach.
„Eleno” – wyszeptał. „Proszę”.
To słowo prawie mnie rozśmieszyło.
Proszę.
Tego samego słowa użyłem na klifie.
Pochyliłem się i przemówiłem cicho, tak aby tylko on mógł mnie usłyszeć.
„Mam nadzieję, że w więzieniu jest zimno”.
Trzy miesiące później, podczas wiosennej burzy, urodził się mój syn.
Nadałem mu imię Leo Adrian Vale, odzyskując imię mojej matki i grzebiąc imię Victora wraz z resztą jego kłamstw.
Victor dostał trzydzieści dwa lata. Serena zgodziła się na układ i zeznawała, a potem i tak wszystko straciła. Ich konta zostały zamrożone. Ich dom został zajęty. Ich nazwiska trafiły na pierwsze strony gazet, a potem stały się ostrzeżeniem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
