Wyszedł z łazienki razem z Vivian, trzaskając drzwiami tak mocno, że lustro zadrżało.
Przez minutę leżałam na mokrej podłodze, trzęsąc się, dysząc i wyglądając na załamaną.
Następnie sięgnąłem pod matę łazienkową i wyciągnąłem mały, wodoodporny dyktafon przyklejony pod krawędzią.
Czerwone światło nadal migało.
Każde słowo. Każda groźba. Każde wyznanie.
Dotknęłam posiniaczonego gardła i wyszeptałam w ciszę: „Faza pierwsza zakończona”.
Ponieważ Damien Mercer o czymś zapomniał.
Zanim zostałam jego żoną, zanim stałam się jego ofiarą, zanim przekonał świat, że jestem delikatna i zależna, byłam Eleną Vale.
A mój ojciec nie pozostawił swojego imperium głupcom.
Część 2
O wschodzie słońca Damien znów się uśmiechał.
Miał na sobie granatowy garnitur, złote spinki do mankietów i wyraz twarzy człowieka, który wierzy, że przemoc usuwa konsekwencje.
Przy śniadaniu Vivian położyła dokumenty przelewu obok mojej nietkniętej herbaty.
„Podpisz” – powiedziała. „Dostaniesz hojne kieszonkowe”.
Damien odchylił się do tyłu, przeglądając telefon. „Bądź wdzięczny. Niektórzy mężczyźni zostawiliby cię z niczym”.
Poczułem pieczenie w gardle, gdy przełknąłem.
Wziąłem długopis.
Ich oczy rozbłysły.
Potem pozwoliłem mu upaść.
“NIE.”
W pokoju zapadła cisza.
Damien wstał tak szybko, że jego krzesło zaszurało po podłodze.
Vivian uniosła palec. „Uważaj, Eleno.”
Spojrzałem na nich spokojnie. „Chcę, żeby mój prawnik był obecny”.
Damien się roześmiał. „Twój prawnik? Ten, któremu płaci Matka?”
„Nie” – powiedziałem. „Ten, którego mój ojciec zatrudnił przed śmiercią”.
Po raz pierwszy Vivian mrugnęła.
Tylko raz.
Ale ja to widziałem.
Dobry.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
