Zmień PIN-y. Natychmiast.

— Kiedy się zorientowałeś?

— Po ślubie. Za późno.

— I nic mi nie powiedziałeś?

Ojciec zacisnął szczękę.

— Sprawdziłem go. Nie miał wyroków, nie było otwartych spraw, nie było dowodów, że wie cokolwiek o Northgate. Gdybym przyszedł do ciebie i powiedział, że twój mąż może być niebezpieczny, bo jego ojciec trzydzieści lat wcześniej pracował w niewłaściwej kancelarii, uznałabyś, że próbuję kontrolować twoje życie.

— Powinieneś był mi pozwolić zdecydować.

— Wiem.

Pierwszy raz tamtej nocy wyglądał nie jak śledczy, lecz jak ojciec, który zdał sobie sprawę, że milczenie też może być błędem.

Telefon znów zawibrował.

Nowa wiadomość od Claire.

„11:30. Riverside Diner, Queens. Tylny boks. Bez Richarda.”

Ojciec przeczytał ją przez moje ramię.

— Nie pójdziesz sama.

— Napisała wyraźnie, że mam przyjść sama.

— I właśnie dlatego nie pójdziesz.

— Tato, przez całe moje małżeństwo ludzie decydowali za mnie, czego powinnam wiedzieć. To się skończyło dziś w sądzie.

Mama położyła dłoń na ramieniu ojca.

— Richard.

Spojrzał na nią, potem na mnie.

W końcu wyjął z kieszeni małe urządzenie wielkości monety.

— Lokalizator awaryjny. Tylko to.

— Nie.

— Emily.

— Sam powiedziałeś, że mam nie ufać ludziom, którzy próbują kontrolować sytuację.

Przez chwilę wyglądał, jakby chciał się ze mną kłócić.

Potem pierwszy raz od godzin się uśmiechnął.

Bardzo lekko.

— Zdecydowanie jesteś moją córką.

Tej nocy prawie nie spałam.

Leżałam w swoim dawnym pokoju, patrząc na sufit, i próbowałam przypomnieć sobie dziewczynkę z niebieskimi kredkami. Pamiętałam, że nie lubiła zamkniętych drzwi. Pamiętałam, że mama pozwalała jej zostawiać lampkę w korytarzu. Pamiętałam też jedno zdanie, którego wtedy nie rozumiałam.

„Nie mów nikomu, że Claire tu jest.”

Jako sześciolatka potraktowałam to jak tajemniczą zabawę. Teraz rozumiałam, że rodzice ukrywali w naszym domu dziecko, którego ojciec mógł być ścigany przez ludzi mających miliony powodów, żeby go uciszyć.

O trzeciej nad ranem zeszłam do kuchni. Ojciec już tam był.

— Też nie śpisz? — zapytałam.

— Stary nawyk.

— Bałeś się wtedy?

— Cały czas.

— A jednak nigdy tego nie widziałam.

— To był mój obowiązek.

Usiadłam naprzeciwko niego.

— Nie rób tego jutro.

— Czego?