„Bo chciał zabrać Lerę. Na początku powiedział, że jest gotowy mnie poślubić. Potem zaczął żądać, żebym dała mu dziecko. Przestraszyłam się”.
– A potem?
— Potem zniknął. Założył nową rodzinę.
Spojrzałem na córkę w milczeniu.
– Więc byłeś cały czas sam?
– Nie do końca. Miałam Lerę.
Uśmiechnęła się.
— Ona zawsze była powodem mojego życia.
Wieczorem spotkaliśmy się w parku.
Lera siedziała na ławce i karmiła gołębie. Kiedy mnie zobaczyła, uśmiechnęła się.
— Czy to ten sam przyjaciel?
Alina spojrzała na mnie.
Usiadłem obok dziewczyny.
– Tak. Ale nie chcę już być dla ciebie tylko znajomym.
Lera przyjrzała mi się uważnie.
– A kim ty jesteś?
Poczułem gulę w gardle.
– Jestem twoją babcią.
Dziewczyna zamilkła.
Potem spojrzała na Alinę.
– Czy to prawda?
Alina skinęła głową.
Lera znów na mnie spojrzała.
– Dlaczego mama nigdy nie pokazała mi twojego zdjęcia?
– Tak?
– Wybaczyłem ci.
Zamarłem.
– Czy to prawda?
„Nie od razu. I nie w jeden dzień. Ale zdałem sobie sprawę z jednego: jeśli będę cię nienawidził przez całe życie, będę nadal żył życiem, które mi narzuciłeś”.
Przytuliłem ją.
Po raz pierwszy od siedmiu lat moja córka nie odsunęła się.
Płakałem na jej ramieniu i powtarzałem:
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
