Część siódma: „Moje ręce pamiętają”
W następnym tygodniu złożyłem pozew o rozwód. Russell ostatecznie przyznał się do zarzutów związanych ze zniknięciem Sophie, kradzieżą pieniędzy i sfałszowaniem dokumentów.
Sophie i ja nie udawaliśmy, że wszystko od razu jest idealne. Chodziliśmy na terapię, wymienialiśmy się zdjęciami, powoli odbudowywaliśmy relację, która nigdy nie powinna była zostać nam odebrana. Sophie również cierpiała z powodu Lorraine, ponieważ miłość do kobiety, która ją wychowała, nie wymazała złych wyborów, których Lorraine dokonała po drodze.
Na początku Sophie nazywała mnie Caroline. Potem, kilka miesięcy później, usiadła przy naszym starym pianinie i zaczęła grać piosenkę, którą ćwiczyła w dniu swojego zniknięcia. Po kilku nutach zatrzymała się i spojrzała na mnie.
„Moje ręce pamiętają”.
Usiadłem obok niej. „Zawsze ci mówiłem, żebyś im ufała”.
Oparła głowę o moje ramię. „Ja też to pamiętam, mamo”.
Odnalezienie Sophie nie przywróciło jej dzieciństwa, które jej skradziono. Nie wymazało dziesięciu lat żalu.
Ale dało nam to coś, w co już prawie przestałam wierzyć, że kiedykolwiek jeszcze będziemy mieli.
Przyszłość.
