Był jasny, zimny poranek, mijałam ludzi z psami i dziećmi idących do szkoły i z lekkim dreszczykiem emocji pomyślałam, że nikt z nich nie wie, co zamierzam zrobić, że ta zwykła starsza kobieta w butach do chodzenia idzie odzyskać cząstkę swojego życia.
Chciałbym nauczyć się jeździć – powiedziałem młodemu mężczyźnie za ladą, kiedy w końcu tam dotarłem, lekko zdyszany.
Podniósł wzrok znad papierów. „Oczywiście, proszę pani” – powiedział. Jego uśmiech był swobodny i miły. „Prowadziłaś kiedyś samochodem? Potrzebujesz tylko odświeżenia?”
Nigdy, powiedziałam. Ani razu w życiu. Mój mąż zawsze powtarzał, że nie dam rady.
Coś przemknęło przez twarz młodego mężczyzny, jakiś błysk zrozumienia, którego był zbyt uprzejmy, by nazwać. No cóż, powiedział łagodnie. Przekonajmy się, czy miał rację, dobrze?
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
