Znalazłem mojego gorączkującego, dwuletniego wnuczka płaczącego, podczas gdy jego opiekunka próbowała go uspokoić. Myślałem, że przybyłem w samą porę – aż do momentu, gdy jej torba z lekarstwami się otworzyła, odsłaniając zagubioną kartę do żłobka i opłacony z góry przejazd zaplanowany przed wschodem słońca.

Zdjęcie zrobione w sali lekcyjnej.

Pod spodem znajdowała się wiadomość.

Powiedz Rachel, że będzie jej łatwiej, jeśli przestanie walczyć.

Bennett natychmiast zwrócił się do przewoźnika z prośbą o namierzenie numeru telefonu i polecił patrolowi odnalezienie Kelsey i Travisa.

Następnie weszła pielęgniarka z wynikami toksykologii Noaha.

„Musisz coś wiedzieć.”

Noah miał w organizmie uspokajający lek antyhistaminowy.

Kwota była znacznie wyższa, niż ta, którą dała mu Rachel.

Rachel chwyciła się barierki łóżka.

„Podałam mu paracetamol dla dzieci. Nic więcej.”

Pielęgniarka położyła na ladzie przezroczystą torebkę na dowody.

W środku znajdowała się jedna z butelek po lekarstwach z pokoju zabaw.

Etykieta została częściowo odklejona.

Pod naklejką apteki widniało inne nazwisko.

Daniel Carter.

Rachel nie płakała.