CZĘŚĆ 2
Grant zadzwonił następnego popołudnia.
W jego głosie słychać było leniwą pewność siebie człowieka, który już wydaje skradzione pieniądze. „Frank, Emily jest niestabilna. Ma poporodową dezorientację. Wyszła ze szpitala z moim synem”.
„Twój syn jest ciepły i najedzony” – powiedziałem. „Gdzie są rzeczy Emily?”
Chwila ciszy. Potem chichot. „To sprawa między mężem a żoną. Trzymaj się swojego pasa”.
„Mój pas ruchu zbudował drogę, po której jeździsz.”
Rozłączył się śmiejąc.
W ciągu czterdziestu ośmiu godzin Grant wprowadził się do domu z matką, Celeste, i wymienił wszystkie zamki. Celeste zamieściła w internecie zdjęcia Emily stojącej przy kominku, wznosząc toast szampanem pod podpisem: „Nowy początek”. Grant złożył wniosek o przyznanie opieki w trybie nagłym, twierdząc, że Emily porzuciła dziecko po załamaniu nerwowym. Do wniosku dołączono zeznania dwóch pielęgniarek, prywatnego psychiatry i sąsiada, który rzekomo widział agresywne zachowanie Emily.
Wyglądało na solidne.
Zbyt dokładne.
Moja prawniczka, Maya Chen, rozłożyła dokumenty na moim stole w jadalni. „Przygotował to przed porodem. Wniosek o opiekę został sporządzony jedenaście dni temu”.
Emily zakryła usta. „Planował zrobić ze mnie wariatkę”.
Maya skinęła głową. „I ktoś w szpitalu mu pomógł”.
Już znalazłem pierwszą lukę. Nagranie ze szpitala pokazywało Celeste wchodzącą do pokoju Emily z teczką ze skóry. Dwadzieścia minut później Grant wyszedł z telefonem i torebką Emily. Inna kamera uchwyciła go, jak rozmawia z przełożoną pielęgniarek Lindą Voss, która później weszła do systemu medycznego i zmieniła wypis Emily.
Grant nabrał odwagi. Przysłał mi propozycję ugody: Emily mogłaby otrzymać dziesięć tysięcy dolarów, nadzorowane wizyty dwa razy w miesiącu i nie zostać oskarżona o „niewłaściwe postępowanie finansowe w małżeństwie”, gdyby zrzekła się opieki nad dzieckiem.
Emily zaczęła płakać.
Wsunąłem papier do przezroczystej koszulki na dowody. „Dobrze.”
Spojrzała na mnie, jakbym stracił rozum.
„Każda groźba, którą pisze, oszczędza nam czas.”
Potem pojawiła się jeszcze głębsza pułapka. North Vale Holdings było kontrolowane przez wspólnika Granta, Marcusa Dane’a. Z dokumentów bankowych wynikało, że planowano pożyczkę w wysokości sześciu milionów dolarów, zabezpieczoną domem Emily i trzema sąsiednimi nieruchomościami, które według Granta miały odziedziczyć po mnie. Podrobił nie tylko jej podpis, ale i mój, korzystając z kopii starych umów budowlanych.
Maya wpatrywała się w ekran. „Frank, on myśli, że cały twój majątek jest narażony”.
Uśmiechnęłam się po raz pierwszy od dwóch dni.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
