“Ja wiem.”
“Trzymałeś ją przez 10 sekund i oddałeś jak paragon.”
“Wiem, Ivy.”
Złapałem się krawędzi blatu, bo gdybym tego nie zrobił, to bym czymś rzucił.
„To stan, nad którym możemy popracować, Ryan. Dr Patel dzwonił wczoraj. Wygląda na to, że ma łagodniejszą formę. Dziecko będzie wymagało operacji i dalszej opieki, ale lekarze są optymistycznie nastawieni do jej rokowań . Lekarze są również optymistycznie nastawieni do jej rozwoju i jakości życia. Ale ty wyszedłeś z tego pokoju, jakby była defektem”.
“Trzymałeś ją przez 10 sekund.”
„To nie to, co myślałem.”
„A co wtedy pomyślałaś? Bo z mojego punktu widzenia spojrzałaś na swoje dziecko, o którego bycie surogatką , i uznałaś, że nie jest warte zachodu”.
Ryan usiadł na jednym z moich kuchennych stołków i coś w jego ramionach ustąpiło. Patrzyłem, jak mój brat bliźniak, mężczyzna, który wiózł mnie do domu po tym, jak ojciec Gabriela porzucił nas pięć lat temu i powiedział, że damy sobie radę, składa się na pół przede mną.
„To nie to, co myślałem.”
„Straciłem pracę, Ivy.”
Spojrzałam na niego.
“Co?”
„Cztery miesiące temu. Zaraz po badaniu USG w drugim trymestrze”.
Zegar nad kuchenką tykał. Słyszałem go.
„Melissa nie wie.”
“Ryan.”
„Każdego ranka zakładam koszulę i krawat. Siedzę w kawiarni do piątej. Wysyłam CV. W ciągu czterech miesięcy miałem dwie rozmowy kwalifikacyjne i nikt nie oddzwonił”.
Spojrzałam na niego.
„Pokój dziecięcy” – powiedziałem powoli.
„Karty kredytowe. Trzy. Moja żona myśli, że łóżeczko pochodzi z naszych oszczędności. Nie ma żadnych oszczędności, Ivy. Nie ma ich od tygodni.”
Ja też usiadłem, bo moje nogi odmówiły posłuszeństwa.
„Więc kiedy lekarz powiedział, że operacja”, wyszeptałam.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
