„Co?” zapytałem, ledwo rozumiejąc, co powiedziała.
Moja druga córka, Tina, sięgnęła do torby i wyjęła plik starych kopert, związanych razem.
„Znaleźliśmy je w naszym starym domu lata temu. To listy. Mama napisała je o tobie.”
Przyglądałem się im.
„Nigdy ich nie wysłała” – wyjaśniła Mia. „Na początku nie rozumieliśmy dlaczego… ale kiedy podrosłyśmy, przeczytałyśmy je. Pomyślałyśmy, że pomogą nam ją lepiej poznać”.
„Mama napisała je o tobie.”
Przełknęłam ślinę. „I co powiedzieli?”
Mia nie wahała się. „Że byłeś miłością jej życia”.
Przez te wszystkie lata, gdy myślała, że już poszła dalej. Przez te wszystkie pytania bez odpowiedzi.
I na koniec to.
„Jest jedna, której nie przeczytaliśmy” – powiedziała moja córka. Podeszła i podała mi pojedynczą kopertę.
Było zapieczętowane. Nienaruszone.
„A co powiedzieli?”
„Ten wydawał się inny” – powiedziała Mia. „Jakby nie był przeznaczony dla nas. Poza tym koperta jest zaadresowana do ciebie”.
Podchodziłem do tego powoli.
„Tato… powinieneś to przeczytać” – dodała.
Ciężar tego przedmiotu ciążył mi w dłoniach.
„Miałeś to przez wszystkie te lata?”
„Nie wiedzieliśmy, jak ci to przekazać. Nie byliśmy pewni, jakie były jej ostatnie słowa do ciebie i obawialiśmy się, że mogą być dla nas złe. Może prosiła cię, żebyś trzymał się z daleka i znalazł własne życie” – powiedziała Kira.
„Tato… powinieneś to przeczytać.”
„A potem… czas po prostu płynął dalej” – dokończyłem.
To miało więcej sensu, niż cokolwiek innego.
Spojrzałem jeszcze raz na kopertę.
Moje imię było napisane jej charakterem pisma.
„No dalej” – powiedziała Mia łagodnie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
