Część trzecia: Co pokazały zapisy
Julian szybko doszedł do siebie, a przynajmniej próbował. „To niemożliwe” – warknął. „Cztery lata próbowaliśmy”.
„Przez cztery lata śledziliśmy raporty, które kontrolowałeś” – odpowiedziałem.
Na sekundę jego wzrok powędrował w stronę Sienny.
Po rozwodzie poprosiłam klinikę o udostępnienie mi pełnej dokumentacji medycznej. Archiwum pokazało mi coś, czego moje kopie nigdy nie miały – moja rezerwa jajnikowa zawsze była prawidłowa, macica zdrowa, a każdy żywy zarodek, który stworzyliśmy, nie doszedł do skutku, ponieważ próbki nasienia cały czas wykazywały poważne nieprawidłowości.
Julian wiedział. Pierwotny specjalista doradził nam rozważenie nasienia dawcy. Zamiast tego Julian przekupił administratora kliniki, żeby zmienił strony z podsumowaniem, zanim w ogóle do mnie dotarły, a potem przez lata powtarzał mi, że wszystkie porażki to moja wina. Chciał, żebym się tak zawstydził i wyczerpał, że zrzeknę się udziałów w naszej firmie, gdy tylko nadejdzie rozwód.
Sienna mu w tym pomogła. Jako dyrektor finansowy mojej fundacji, skopiowała mój podpis na dokumentach transferowych i po cichu przelała prawie dwa miliony dolarów do firmy konsultingowej, którą potajemnie współwłaściła z Julianem.
Oni mnie nie tylko zdradzili.
Założyli nową rodzinę za pieniądze ukradzione bezpośrednio mnie.
Dokładnie pamiętałem noc, kiedy podpisałem ugodę. Julian położył długopis obok mojej dłoni i wyszeptał: „Przynajmniej odejdź z godnością”. Sienna czekała tuż przed pokojem, niosąc pojemnik z zupą, udając, że interesuje ją, jak się trzymam. O wschodzie słońca oboje byli właścicielami niemal wszystkiego, co przez dwanaście lat życia budowałem od podstaw.
Julian podszedł do mnie bliżej na korytarzu. „Nie możesz niczego udowodnić”.
Audrey lekko uniosła kopertę. „Może to być audyt szpitala”.
Głos Sienny zaczął drżeć. „Julian, mówiłeś, że płyty zniknęły”.
Odwrócił głowę w jej stronę. „Zamknij się.”
To jedno polecenie powiedziało mi więcej niż każde dopracowane zdjęcie, jakie kiedykolwiek razem opublikowali. Ich szczęście już pękało, tuż tam, na szpitalnym korytarzu.
Wyjąłem telefon. „Administrator kliniki przyznał się sześć tygodni temu. W zamian za złagodzenie wyroku przekazał śledczym zmienione akta, przelewy bankowe i każdą wiadomość, jaką kiedykolwiek mu wysłałeś”.
Arogancja Juliana przerodziła się w coś jeszcze bardziej obrzydliwego. „Szpiegowałeś nas?”
„Nie” – powiedziałem. „Współpracuję z prokuratorem okręgowym”.
