Zrobili ciężarną żonę

Wysunął krzesło.

Madison usiadła.

David przesunął drugą teczkę po stole.

„Wszystko jest skuteczne.”

„Żadnego nakazu?”

“Nic.”

“Ogłoszenie?”

“Przygotowany.”

„Rejestr wyborców?”

„Aktualizacja dokonana przez agenta transferowego o 8:36.”

Madison spojrzała na folder.

„A co z deską?”

„Nadal wierzy, że Northlight zatwierdzi transakcję po jej zamknięciu”.

„Nie skontaktowali się z tobą?”

„Wczoraj wieczorem wysłali trzy maile.”

„Co powiedziałeś?”

„Że sprawa jest rozpatrywana”.

Madison prawie się uśmiechnęła.

Dawid odchylił się do tyłu.

„Nadal możesz odejść.”

“NIE.”

„Muszę to powiedzieć.”

„Zgadza się.”

„Przejęcie kontroli nad spółką w trakcie trzydziestego czwartego tygodnia ciąży nie jest uznawane przez medycynę za technikę relaksacyjną”.

„Ani odkrycie, że twój mąż planuje sprzedać to, co masz pod swoimi stopami”.

Wyraz twarzy Dawida złagodniał.

„Mógłbyś powiedzieć Grantowi lata temu.”

„Mógłbym.”

„Dlaczego tego nie zrobiłeś?”

Madison obserwował pieszych przez okna holu.

Deszcz zaczął spływać po szybie.

„Kiedy Northlight uratował Mercera, Grant i ja byliśmy małżeństwem od ośmiu miesięcy”.

Dawid czekał.

„Był upokorzony, że firma jego ojca potrzebowała kapitału z zewnątrz. Wracał do domu co wieczór wściekły. Wściekły na banki. Wściekły na Charlesa. Wściekły na siebie”.

Spojrzała na Davida.

„Pewnej nocy powiedział mi, że jedyną rzeczą, która pozwala mu zachować zdrowy rozsądek, jest świadomość, że nie jestem częścią tego biznesu”.

Dawid nic nie powiedział.

„Powiedział: «Przynajmniej kiedy wrócę do domu, nie będę musiał się zastanawiać, czy moja żona ocenia każdą moją decyzję».”

„Więc milczałeś.”

“Najpierw.”

„A później?”

Madison spojrzała na swoją obrączkę ślubną.

„Później chciałem wiedzieć, kim by się stał, gdyby uwierzył, że nie mam nad nim żadnego wpływu”.

Spojrzenie Dawida stało się ostrzejsze.