Coś we mnie drgnęło, kiedy to usłyszałem — nie na tyle, by zaprosić ją do środka, nie na tyle, by wybaczyć jej szok, jaki wywołało ponowne zobaczenie tej sukienki po dwudziestu latach, ale na tyle, by powstrzymać się od zabrania jej jej na miejscu.
„Noś to”, powiedziałem. „Po prostu idź”.
Zanim wyszła, położyła małą karteczkę na balustradzie ganku. „Moja córka, Penelope, idzie jutro po południu na herbatę” – powiedziała. „Zaproszenie jest aktualne, jeśli zmienisz zdanie”.
„Nie zrobię tego” – powiedziałem.
Zamknąłem drzwi i oparłem się o nie plecami, trzymając w dłoni list, który napisałem do Teresy szesnaście lat wcześniej. Obiecałem sobie, że go nie otworzę.
Wytrzymałem mniej niż minutę.
„Obiecuj, że zachowasz to na zawsze”
Teresa szukała tej sukienki przez sześć miesięcy. Przymierzyła ich prawie czterdzieści, zanim wyszła z przymierzalni w jasnoniebieskim kolorze i obróciła się raz przed lustrem. „To ta, mamo” – powiedziała, po czym pociągnęła mnie za rękaw dokładnie tak, jak zawsze, gdy czegoś ode mnie chciała.
„Obiecaj, że zachowasz je na zawsze” – powiedziała.
„Jeszcze go nie nosiłaś, Tereso.”
„Obiecuj mimo wszystko.”
„Obiecuję” – powiedziałem jej.
Następnego ranka wybrała się z przyjaciółkami Tanyą, Phoebe i jeszcze jedną koleżanką z klasy na pieszą wędrówkę – miał to być ich ostatni spokojny dzień razem, zanim bal maturalny i zakończenie roku szkolnego pochłoną resztę lata. Holly również planowała do nich dołączyć, ale zamiast tego obudziła się z gorączką. „Zrób zdjęcia wszystkiego” – powiedziała Teresie przez telefon.
„Nawet nudne drzewa?”
„Szczególnie te.”
Podałem Teresie lekką kurtkę, gdy wychodziła. „Prognoza pogody zapowiada deszcz później” – powiedziałem jej.
„Wrócimy wcześniej” – powiedziała, całując mnie w policzek. „Wrócę na kolację”.
To były ostatnie słowa, jakie do mnie powiedziała.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
