Oczy Madeline wypełniły się łzami. „Więc wcale nie była bezradna”.
„Nie” – powiedziałam. „Nigdy nią nie była”. Wyciągnęłam rękę i dotknęłam pokrowca na ubrania. „Przez dwadzieścia lat pamiętałam ją jako dziewczynę, która potrzebowała ratunku. Nie chcę już, żeby ta sukienka nosiła to kłamstwo”.
„Mogę ci to jeszcze zwrócić” – powiedziała Madeline.
„Nie chcę go z powrotem” – powiedziałem jej. „Użyj go tak, jak powinien być używany od początku”.
Dwie naprawy
Kilka minut później Madeline wróciła w tej samej sukni. Jedna perła zwisała luźno z lewego ramienia i od razu ją zauważyłam.
„Ten zaraz spadnie” – powiedziałem.
Dotknęła go ostrożnie. „Widziałam to dziś rano. Bałam się próbować naprawić to sama”.
Penelope spojrzała na nas oboje. „Chcesz, żebym przyniosła zestaw do szycia?”
Skinęłam głową. „Proszę, kochanie.”
Wróciła z małą puszką i postawiła ją obok mnie. „Mama trzyma tu wszystko” – powiedziała. „Guziki, nici, luźne koraliki, wszystko”.
Madeline usiadła naprzeciwko mnie. Kiedy nawlekałem igłę, obserwowała moje ruchy. „Jesteś tego pewien?” zapytała.
„Nie” – powiedziałem szczerze. „Ale i tak jestem gotowy”.
Przykleiłam luźną perłę z powrotem na miejsce obok krzywego rzędu, który przyszyłam dwadzieścia lat wcześniej. Madeline przesunęła palcami po naprawie. „Teraz są dwie” – powiedziała.
„W takim razie teraz należy do więcej niż jednej historii” – powiedziałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
