Naruszenie porządku w sali konferencyjnej
To zdanie towarzyszyło mi przez całą noc. Nie spałam. Siedziałam w ciemnej kuchni z kubkiem stygnącej kawy w dłoniach, rozumiejąc dokładnie, co Rowan miał na myśli. Nie dosłownie, jeszcze nie, ale psychologicznie. Jeśli Mark Ellison sprowadził ewaluatora, żeby poświadczył ich rzekome szaleństwo, dziewczyny miały mu to wmówić. Spłoną w jednym, ostatecznym, spektakularnym akcie buntu, udowadniając, że są całkowicie niezdolne do czegokolwiek przypominającego normalne życie. To był jedyny pancerz, jaki im pozostał.
Sobota nastała szara i ciężka. Firmy cateringowe pojawiły się w południe, rojąc się od białych profesjonalistów, którzy patrzyli na mnie, jakbym zabłądził z ulicy, kiedy odmówiłem posprzątania. „Moja zmiana kończy się, kiedy pan Hawthorne tak powie” – powiedziałem szefowi kuchni, siadając twardo obok zlewu przemysłowego i nie ruszając się ani o cal.
O piątej cały dom uległ przemianie. Słaby, zatęchły zapach żałoby został pogrzebany pod truflowym olejem i pieczonym bażantem. Czarne SUV-y zaczęły wjeżdżać na żwirowy podjazd, wysiadając z nich z członków zarządu i ich małżonków, a na każdej twarzy malował się wyćwiczony, wyuczony wyraz współczucia.
Wymknęłam się z kuchni i pobiegłam na górę, żeby znaleźć dziewczyny. Na piętrze panowała niesamowita cisza. Sprawdziłam każdą sypialnię, każdą szafę, każdą łazienkę. Pusto.
Zimny strach ścisnął mi żołądek. Pobiegłam na trzecie piętro i wpadłam do gabinetu Elliota.
Stał przy oknie, wpatrując się w ocean, z kryształową szklanką z bursztynowym płynem, która lekko drżała w jego dłoni. Na biurku leżała gruba teczka z manili. Dokumenty Blackwooda.
„Panie Hawthorne” – powiedziałem łamiącym się głosem. „Gdzie są pana córki?”
Nie odwrócił się. „Mark uznał, że najlepiej będzie, jeśli zostaną na noc we Wschodnim Skrzydle. Z dala od wzroku. Tak będzie łatwiej, Camila”.
„Łatwiej dla kogo?” – zapytałam, porzucając wszelkie pozory bycia tylko pokojówką i wchodząc do pokoju. „Oni nie są problemem wizerunkowym, Elliot. Toną, a ty pozwalasz, żeby rekin wciągnął ich pod wodę”.
W końcu odwrócił się do mnie twarzą, a w jego oczach pojawił się nagły, obronny gniew. „Pani Reyes, niech pani szoruje moje podłogi. Nie rozumie pani presji, pod jaką jestem. Jeśli dziś wieczorem nie podpiszę tych papierów, stracę Aegis. Stracę firmę, którą zbudowałem, żeby zabezpieczyć ich przyszłość”.
„Co da ci bezpieczna przyszłość” – odpaliłem, unosząc się z bólu – „skoro są zamknięci w szwajcarskim ośrodku, wierząc, że ojciec ich porzucił? Mark Ellison to wszystko organizuje. Chce, żebyś został złamany. Chce, żebyś był uległy”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
