Ale on ani na chwilę nie spuszczał ze mnie wzroku.
„Kiedy moja żona umarła” – zaczął – „złożyłem sobie obietnicę. Przyrzekłem sobie, że nigdy więcej się nie ożenię. Nigdy”.
„To dlaczego to robisz?” – zapytałem.
“Złożyłam sobie obietnicę.”
„To dobre pytanie” – powiedział. „Przez czterdzieści lat dotrzymywałem tej obietnicy. Pochowałem ją razem z nią. Nie chciałem, żeby ktokolwiek zajął jej miejsce i nikt nigdy nie mógłby tego zrobić”.
„Dlaczego więc ja?” – wyszeptałem.
Albert pochylił się do przodu.
„Nie oświadczyłem się, bo chcę mieć żonę”.
Spojrzałam na niego zdezorientowana.
“To, co mówisz, nie ma sensu, Albercie.”
„Dlaczego więc ja?”
„Wiem” – powiedział i prawie się uśmiechnął. „Daj mi spróbować jeszcze raz”.
W pokoju panowała cisza.
„Obserwowałem cię” – kontynuował. „W każdą środę. Przychodzisz tu z tym promiennym uśmiechem, nalewasz herbatę, pozwalasz staremu panu Fletcherowi oszukiwać w karty i sprawiasz, że to miejsce tętni życiem”.
„Lubię tu być” – przyznałem. „To pomaga”.
„Tak” – zgodził się. „Ale widziałem też coś jeszcze”.
„Obserwowałem cię”
“Co?”
„Widziałem cię, kiedy myślałaś, że nikt nie patrzy” – powiedział. „Jak zmienia się twoja twarz, gdy idziesz w stronę parkingu. Ten uśmiech znika ci z twarzy. Za każdym razem”.
Otworzyłem usta, ale nie wydobyłem z siebie ani jednego słowa.
„Wyjdź stąd i idź w stronę tego samochodu, jakbyś szedł do grobu” – powiedział łagodnie. „Znam tę drogę. Szedłem nią latami”.
“Za każdym razem.”
„Stój” – powiedziałem, choć zabrzmiało to słabiej, niż zamierzałem.
„Nosisz w sobie tę samą samotność, którą ja nosiłem” – kontynuował. „Rozpoznałem ją w dniu, w którym cię poznałem. To bardzo szczególny rodzaj pustki i tylko ci, którzy ją odczuli, potrafią ją dostrzec u kogoś innego”.
Oczy mnie piekły.
Spojrzałem na szachownicę.
„Nie rozumiesz” – powiedziałem. „Moje życie skończyło się wraz z jego śmiercią. Taka jest prawda. Przychodzę tu, żeby nie musieć tego czuć przez kilka godzin”.
Oczy mnie piekły.
„Rozumiem lepiej niż ktokolwiek w tym budynku” – powiedział Albert. „Właśnie dlatego cię wybrałem. Bo ktoś kiedyś wybrał mnie i uratował mi życie”.
„Albercie, żadna propozycja tego nie naprawi”.
„Nadal myślisz, że chodzi o ślub” – powiedział, powoli kręcąc głową.
„Naprawdę?” – zapytałem, ocierając policzek. „Klęczysz przed wszystkimi”.
„Ta propozycja nie jest prawdziwa. Nie w taki sposób, w jaki ci się wydaje”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
