Rok temu wierzyłam, że otrzymanie nerki od nieznajomego było najwspanialszym wydarzeniem w moim życiu. Wtedy wyszłam za niego. I zaledwie kilka minut po tym, jak powiedzieliśmy sobie „tak”, Nathan nachylił się i przyznał, że jest coś, co powinien był wyznać na długo przed tym, zanim zostałam jego żoną.
Rok wcześniej moje nerki zaczęły odmawiać posłuszeństwa bez ostrzeżenia. Miałem trzydzieści jeden lat, byłem wystarczająco zdrowy, by zakładać, że szpitale to miejsca, które odwiedzają inni ludzie, i nagle poznałem z imienia i nazwiska pielęgniarki dyżurujące w nocy.
Moje życie sprowadzało się do badań krwi, dializ, alarmów o podawaniu leków i poczekalni, gdzie wszyscy starali się nie okazywać strachu.
Ja też nie.
Każdy tydzień kończył się tą samą myślą: Może to po prostu moje życie. Na zawsze.
Kiedy zespół transplantacyjny badał moich krewnych, udawałem, że nie odczuwam strachu. Mama ściskała mnie za rękę, podczas gdy koordynator tłumaczył mi, na czym polega kompatybilność. Brat żartował, że jego nerka jest „najlepszej jakości”. Nawet tata zdobył się na uśmiech.
Następnie wyniki zostały zwrócone.
Nikt nie pasował.
Dwa miesiące później mój lekarz wszedł na oddział dializ z dziwnym wyrazem twarzy.
„Mamy ochotnika” – powiedział. „Żywego dawcę”.
Spojrzałam na niego. „Kto?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
