Doktor Evans przycisnęła kciuk do lewej kostki mojego dziadka, a szarawe wgłębienie pozostało na jego bladej skórze niczym odcisk kciuka w miękkim cieście.
Mój dziadek nawet nie drgnął, ale oddychał płytko, a jego klatka piersiowa ledwo się unosiła pod ciężką flanelową koszulą.
„Mamy tu trochę obrzęku, Jeremy” – powiedziała dr Evans, stukając stetoskopem o dłoń, po czym pochyliła się bliżej.
W pokoju klinicznym unosił się zapach wilgotnej wełny i stęchłej czarnej kawy z pokoju socjalnego dla personelu na końcu korytarza.
Przez małe okno dobiegał ostry pisk trampek na mokrym betonie, dochodzący z wilgotnej alejki poniżej.
Mój dziadek poklepał się po kieszeni swojego ciężkiego tweedowego płaszcza, sprawdzając kontury oprawionego w srebrną ramę zdjęcia June, które zawsze tam trzymał.
„Pogoda się zmienia” – powiedział suchym głosem. „Moje stawy zawsze wiedzą to szybciej niż radio”.
Doktor Evans napisała coś na swojej podkładce, po czym wstała i gestem zaprosiła mnie do zajęcia miejsca przy stalowym zlewie w kącie.
Puściła ciepłą wodę, a rura za płytą gipsowo-kartonową grzechotała.
„Szczerze mówiąc, doktorze Evans, czy to przez ten nowy lek?” – zapytałem, obracając cienki srebrny pierścień na lewym palcu wskazującym.
„Jego serce jest po prostu zmęczone, Aurelio” – powiedziała cicho, odwracając się plecami do mojego dziadka.
Sięgnęła po ręcznik papierowy, dozownik zaskrzypiał, gdy go pociągała.
„Ale jeśli chciałby pojechać w jakieś ważne miejsce, nie odkładałbym tego na później”.
Słowa zawisły między nami zimne i ciężkie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
