Na początku nie rozpoznałem ciała w rowie. Potem otworzyła oczy i wypowiedziała moje imię jak przekleństwo.
„Helena…”
Błoto pochłonęło połowę jej twarzy. Krew zabarwiła jej usta na czarno. Moja siostra, Mara, która kiedyś śmiała się głośniej niż dzwony kościelne, leżała połamana pod studzienką burzową na zewnątrz posiadłości Mercerów.
„Jestem tutaj” – szlochałam, wpadając do rowu. „Powiedz mi, kto cię skrzywdził”.
Jej palce słabo drapały mój rękaw. Jej obrączka zniknęła.
„Mój mąż…”
Potem jej oczy przewróciły się.
Na sekundę deszcz przestał padać.
Istniała tylko Mara.
Tylko jej milczenie.
Tylko imię, które poślubiła z drżącą nadzieją: Adrian Mercer.
O świcie Adrian stał na szpitalnym korytarzu w granatowym garniturze i z żalem niczym perfumami. Jego matka, Vivienne, ocierała suche oczy jedwabną chusteczką.
„Moja biedna żona” – szepnął Adrian, gdy lekarz powiedział, że Mara może nie przeżyć nocy.
Rzuciłem się na niego.
Dwóch strażników złapało mnie, zanim moje paznokcie dotknęły jego twarzy.
„Ty wężu” – warknąłem.
Adrian przechylił głowę, litując się nade mną. „Heleno, smutek sprawia, że ludzie mówią okropne rzeczy”.
Vivienne podeszła bliżej, a diamenty błysnęły na jej szyi. „Twoja siostra była niestabilna. Wszyscy o tym wiedzieli”.
„Ona nadała ci imię.”
Usta Adriana zacisnęły się, a potem rozciągnęły w uśmiechu przeznaczonym dla świadków. „Była zdezorientowana. Upadła. Wypiła za dużo. Znowu”.
Rozejrzałem się po korytarzu. Pielęgniarki. Policja. Prawnicy z Mercer. Wszyscy patrzyli na mnie, jakbym to ja był problemem.
Byłem do tego przyzwyczajony.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
