Dla nich byłam młodszą siostrą Mary – tą cichą, właścicielką księgarni w tanich butach i bez męża. Kobietą, która parzyła herbatę, a nie groziła.
Adrian pochylił się na tyle blisko, że tylko ja mogłem go usłyszeć.
„Ona zawsze błagała za późno”.
Krew mi zmroziła krew w żyłach.
Przestałem się męczyć.
To go ucieszyło. Myślał, że mnie wystraszył.
Nie wiedział, że spędziłem dziesięć lat jako biegły księgowy, zanim otworzyłem księgarnię. Nie wiedział, że nadal mam dostęp do ludzi, którzy potrafią rozwalić imperia za pomocą wezwań sądowych i wyciągów bankowych. Nie wiedział, że Mara wysłała mi zablokowany pendrive dwa tygodnie wcześniej z jedną wiadomością:
Jeśli coś się stanie, nie ufaj mojemu mężowi.
Więc otarłam łzy.
Spojrzałem Adrianowi Mercerowi w oczy.
I szepnąłem: „Módl się, żeby żyła”.
Uśmiechnął się.
„Módl się, żeby nie mówiła.”
CZĘŚĆ 2
Mara cudem przeżyła.
Jej szczęka była zdrutowana. Lewy nadgarstek zmiażdżony. Na gardle miała fioletowe odciski palców wykwitające pod skórą. Lekarze stwierdzili, że to napaść. Adrian nazwał to wypadkiem.
Około południa jego historia była już wszędzie.
Mara miała załamanie nerwowe. Uciekła z domu podczas kłótni. Pijana Mara wpadła do rowu melioracyjnego. Mercerowie byli „zdruzgotani” i „prosili o prywatność”.
Prywatność oznaczała kontrolę.
Dwóch detektywów przyszło mnie przesłuchać, ale jeden z nich ciągle sprawdzał telefon. Drugi pytał, czy Mara miała w przeszłości „epizody emocjonalne”.
Raz się zaśmiałem.
Brzmiało to brzydko.
„Pytasz, czy moja siostra pobiła się do nieprzytomności i ukradła własną obrączkę ślubną?”
Detektyw unikał mojego wzroku.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
