Kiedy mój mąż kopnął mnie w ciążowy brzuch, poczułam smak krwi i usłyszałam syknięcie: „Skończ z tym… to się z nią ożenię”. Skulona na podłodze z bólu, chwyciłam telefon drżącymi rękami i wykonałam jeden telefon. Kiedy usłyszał, z kim się skontaktowałam, jego twarz zbladła. „Nie… nie z nimi” – wyszeptał. Myślał, że jestem bezsilna – ale nie miał pojęcia, co będzie dalej.

Zanim zdałem sobie sprawę, że upadłem, usta wypełniły mi się krwią.

W jednej chwili stałam w naszej marmurowej kuchni, jedną ręką na moim siedmiomiesięcznym brzuchu, a drugą trzymając szklankę wody. W następnej policzek miałam oparty o zimną podłogę, w uszach dzwoniło mi, a moje dziecko milczało we mnie.

Ethan stał nade mną i ciężko oddychał.

Obok niego Vanessa ściskała jego ramię, jakby była jego właścicielką. Jej diamentowa bransoletka błysnęła w świetle – tej, którą sama kupiłam i „zgubiłam” trzy tygodnie temu.

„Ethan…” wyszeptałam.

Przykucnął, jego przystojna twarz wykrzywiła się w coś, co ledwo rozpoznałem. „Spuść się” – syknął. „Wtedy się z nią ożenię”.

Vanessa się uśmiechnęła.

Nie jestem zszokowany. Nie boję się.

Zadowolony.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!