Przez miesiące myślałam, że gotka, która co sobotę pojawiała się przy kuchennym stole mojej mamy, to po prostu… dziwna, mała przyjaźń. Nic więcej.
Myliłem się.
A kiedy zdałem sobie sprawę, jak bardzo się myliłem, mojej matki już nie było — a wraz z nią prawdziwa historia.
Prawie wszyscy zdążyli już opuścić dom pogrzebowy, zanim Raven w końcu podeszła do mnie. Długi czarny płaszcz. Srebrne kolczyki lśniły wzdłuż jednej brwi, jednego nozdrza. Ta sama kobieta, którą widziałem od miesięcy siedzącą na starym fotelu mojego ojca, popijającą herbatę, jakby zawsze tam była.
Nigdy nie rozumiałem dlaczego. Nadal nie sądzę, żebym chciał.
„Maeve” – jej głos załamał się, gdy wymówiła moje imię.
Odwróciłem się. Jej oczy były opuchnięte i zaczerwienione.
„Dziękuję, że przyszliście” – powiedziałem – to było jedyne zdanie, jakie pozostało po moim żalu.
Skinęła głową i otworzyła dłoń.
W jej dłoni spoczywał mały mosiężny klucz.
„Co to jest?”
„Twoja mama kazała mi ci to dać. Dopiero po jej śmierci.”
Coś w mojej piersi zapadło się w sobie.
„Co otwiera?”
„Powiedziała, że będziesz wiedział, kiedy to znajdziesz.”
„Czemu sama mi tego nie dała?” Słowa zabrzmiały ostrzej, niż zamierzałam.
Raven zawahała się. „Może dlatego, że wiedziała, że schowasz to w bezpiecznym miejscu. I nigdy nie spojrzysz”.
To wylądowało mocniej niż powinno.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
