„Nie znasz mnie” – powiedziałem.
„Nie” – odpowiedziała cicho Raven. „Ale Doris tak”.
Żal szybko przerodził się w coś obrzydliwszego. „Dlaczego moja matka ci to powierzyła?”
Jej wyraz twarzy złagodniał, co jeszcze pogorszyło sprawę.
„Nie znałem jej lepiej niż ty, Maeve. Po prostu znałem część jej osobowości, której ty nie znałaś”.
Mój mąż Tom pojawił się przy drzwiach z moim płaszczem, zanim zdążyłam zapytać, o którą część chodzi. Raven cofnęła się, odwracając się już do wyjścia.
„Nie wkładaj tego do szuflady” – powiedziała.
Potem zniknęła.
Stałem tam z kluczem wbijającym się w moją dłoń, a w mojej głowie wciąż krążyło jedno pytanie:
Co moja matka przede mną ukrywała?
Kobieta na krześle mojego ojca
Cofnijmy się o cztery miesiące.
Weszłam do kuchni mojej matki, niosąc dwie torby z zakupami, które pocięły mi palce czerwonymi liniami, i zatrzymałam się jak wryta w progu.
Na krześle mojego ojca siedział obcy człowiek. Pił herbatę z dobrej porcelany mamy, jakby nigdy nic.
“Mama?”
Moja matka – Doris, lat 73, wciąż najszczęśliwsza z brudem pod paznokciami i otwartą gdzieś w pobliżu książką – spojrzała w górę, niewzruszona. „Proszę bardzo, Maeve”.
Młoda kobieta obok niej się odwróciła. Nie mogła mieć więcej niż dwadzieścia pięć lat. Czarna od kołnierzyka do butów. Tatuaże pokrywały oba przedramiona. Kolczyki odbijały światło kuchennego światła za każdym razem, gdy poruszała głową.
„To Raven” – powiedziała mama. „To przyjaciółka”.
Powoli odstawiłam zakupy, wpatrując się w krzesło mojego zmarłego ojca, które już nie było puste.
Raven zauważyła. „Czy siedzę gdzieś, gdzie nie powinnam?”
„Nie” – powiedziałam zbyt szybko, żeby to było wiarygodne. „W porządku. Więc… skąd się znacie?”
„Spotkaliśmy się na kawie” – powiedziała mama.
„W kawiarni w księgarni” – dodała Raven, niemal się uśmiechając. „Powiedziała mi, że czytam okropną książkę”.
„To było straszne” – powiedziała mama.
Wymusiłem śmiech, który nie był szczery. „Myślałem, że spędzę z tobą popołudnie”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
