Szósty raz, kiedy mój telefon zadzwonił na OIOM-ie, usłyszałem go z tacki obok łóżka, wibrując na metalu jak małe, uwięzione zwierzątko. Nie mogłem unieść ręki. Ledwo oddychałem przez maskę tlenową. Pielęgniarka dzwoniła już do mojej mamy pięć razy ze szpitalnej linii, bo wciąż widniała na liście moich kontaktów alarmowych, mojego medycznego pełnomocnika, osoby, która miała odebrać, gdy moje życie zamieniło się w odliczanie.
Za siódmym razem mama w końcu odpisała.
Przestań dramatyzować. Zaręczyny twojej siostry się zaczynają. Zadzwonimy później.
Wpatrywałam się w te słowa, aż zniknęły. Dwie godziny wcześniej zemdlałam sama w swoim mieszkaniu po trzech dniach gorączki i bólu w klatce piersiowej. Zanim karetka zabrała mnie do szpitala St. Catherine, ciśnienie mi gwałtownie spadło, a lekarze rozmawiali ostrymi, natarczywymi głosami za szklaną ścianą. Usłyszałam „OIOM”, „możliwa operacja” i „potrzebujemy zgody rodziny, jeśli straci przytomność”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
