Etap 1. „Podczas gdy moja teściowa uczyła syna, jak się mnie pozbyć, ja po cichu przelewałem swoją pensję na inną kartę już trzeci miesiąc z rzędu”.
„Więc będziesz kierować naszym projektem” – powiedział Giennadij Olegowicz, patrząc na Katię z zawodową bezczelnością. „Wyglądasz młodo”.
„To nie przeszkadza w pracy” – odpowiedziała spokojnie.
Edward uśmiechnął się lekko – nie było jasne, czy z aprobatą, czy kpiąco.
Katya nie zadała sobie trudu zgadywania.
Przyzwyczaiła się do tego, że ludzie często próbowali ją identyfikować po wyglądzie, wieku i intonacji. Wielu spodziewało się zobaczyć za surowymi rysunkami starszego mężczyznę, a nie trzydziestodwuletnią kobietę w jasnej bluzce i z włosami spiętymi z tyłu.
„Potrzebujemy domu, który wygląda drogo, ale nie jest ostentacyjny” – kontynuował Giennadij Olegowicz. „Wszystko musi być funkcjonalne. Duże okna, gabinet, pokój gościnny, basen”.
— A fabuła?
– Dwa hektary.
Katya otworzyła swój notatnik.
— Kto będzie na stałe mieszkał w domu?
Mężczyźni wymienili spojrzenia.
„Ja” – powiedział Giennadij Olegowicz.
„I ja” – dodał Eduard.
— Czy jesteście krewnymi?
„Partnerzy” – odpowiedział krótko Eduard.
Katia zadała jeszcze kilka pytań. Im dłużej słuchała, tym bardziej stawało się to dla niej jasne: mężczyźni pragnęli zupełnie innych domów. Giennadij Olegowicz marzył o okazałej rezydencji, w której mógłby podejmować gości i demonstrować swój status. Eduard pragnął prywatności, ciszy, osobnego wejścia i własnego terenu.
„Trzeba z góry określić zakresy odpowiedzialności” – powiedziała Katya. „W przeciwnym razie projekt utknie na etapie zatwierdzania”.
„Czy wiesz, jak rozwiązywać konflikty?” zapytał Eduard.
— Wiem, jak przekształcić sprzeczne wymagania w zadanie w pracy.
Tym razem uśmiechnął się szczerze.
– Być może więc znaleźliśmy właściwą osobę.
Dwa dni później Katia otrzymała kontrakt. Kwota była dwukrotnie wyższa niż jej miesięczne dochody. Jeśli pomyślnie przejdzie pierwszy etap, zyska nie tylko zabezpieczenie finansowe, ale także renomę w środowisku zawodowym.
Podpisała dokumenty i przelała część wynagrodzenia na drugą kartę.
Nie dlatego, że chciała się zemścić na Dimie.
Ponieważ po raz pierwszy zacząłem myśleć o sobie jako o osobie, która ma przyszłość, niezależnie od decyzji innych ludzi.
Etap 2. „Podczas gdy moja teściowa uczyła syna, jak się mnie pozbyć, ja po cichu przelewałem swoją pensję na inną kartę już trzeci miesiąc z rzędu”.
W piątek Dima w końcu rozpoczął rozmowę.
Zrobił sobie kawę, usiadł naprzeciwko Katii i położył telefon ekranem do dołu na stole. Miało to wyglądać poważnie.
– Mama uważa, że powinniśmy mieszkać osobno.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
