Rodzina mojego męża zebrała się, żeby zdecydować, jak mamy żyć. Nie sprzeciwiałam się – pokazałam im tylko jeden dokument.

Etap 1. „Rodzina mojego męża zebrała się, żeby zdecydować, jak powinniśmy żyć. Nie sprzeciwiałam się – pokazałam im tylko jeden dokument”.

Rozmowa trwała już ponad godzinę.

Na zewnątrz stopniowo robiło się ciemno – August niechętnie ustępował, długo trzymając się jasnego nieba, ale w końcu ustąpił miejsca zmierzchowi. Dzieci na podwórku ucichły, ale pojawiły się inne dźwięki: czyjaś muzyka w samochodzie, głosy sąsiadów na ławce, szczekanie psa za sąsiednim domem.

Tania słuchała Ludmiły Wasiljewny i rozumiała coraz wyraźniej: nie będą jej pytać, jak ma żyć.

Wszystko już zostało dla niej postanowione.

„Uważam” – powiedziała Zinaida Markowna, poprawiając łańcuszek na szyi – „że Siergiejowi należy dać szansę na rozpoczęcie życia od nowa. Mężczyzna nie powinien czuć się jak lokator w domu swojej żony”.

„On nie jest lokatorem” – powiedziała spokojnie Tanya. „To mój mąż”.

„Słownie” – prychnęła Ludmiła Wasiljewna. „Ale w rzeczywistości ciągle mu przypominasz, że mieszkanie jest twoje, pieniądze są twoje, samochód jest twój”.

– Nigdy tego nie powiedziałem.

– Nie musisz mówić. Człowiek czuje.

— Mężczyzna, który nie pracuje i żyje z pensji żony, może naprawdę czuć się niezręcznie.

Siergiej gwałtownie podniósł głowę.

– Czy upokarzasz mnie celowo?

– Nie. Stwierdzam fakty.

„No!” – natychmiast podchwyciła matka. „Właśnie o tym mówiłam! Słyszysz? Ona rozmawia z nim jak z szefem”.

„A ty rozmawiasz ze mną, jakbym to ja była oskarżona” – odpowiedziała Tanya.

Irina nagle cicho powiedziała:

– Może naprawdę powinniście mieszkać osobno?

Wszyscy na nią spojrzeli.

„Irina” – ostrzegł Giennadij.

Ale kobieta po raz pierwszy nie pozostała milcząca.

„Nie mam nic przeciwko Tani” – kontynuowała. „Po prostu… Sierioża od dawna nie jest sobą”.

Tanya zaśmiała się.

– Wygląda dokładnie tak jak on sam, na tyle, na ile mu wygodnie.

Siergiej podskoczył.

— Dosyć! Nie pozwolę, żebyś zrobił ze mnie pośmiewisko!

„Kto cię zmienia?” zapytała Tanya. „Ja? Czy ty, kiedy dzwonisz do mamy o trzydziestu pięciu, żeby wytłumaczyć żonie, dlaczego nie poszedłeś do pracy?”

Ludmiła Wasiliewna zbladła ze złości.

– Jesteś niewdzięczny! Tyle dla ciebie zrobiłem!

– Co dokładnie?

— Wychowałem syna!

„To prawda. Ale wychowanie kogoś nie oznacza zarządzania nim przez całe życie”.

W pokoju zapadła ciężka cisza.