Część 2
Przez dwadzieścia lat źle pamiętałem herb.
To była pierwsza myśl, jaka przeszła mi przez głowę, gdy patrzyłem na zakrwawiony srebrny klucz leżący w dłoni lekarza. Pamięć miała okrutny sposób na wyostrzenie bólu i zatarcie szczegółów. Jako chłopiec pamiętałem płomienie, strzały, matkę krzyczącą na marmurowych schodach i ojca padającego obok fontanny z ręką przyciśniętą do piersi.
Przypomniałem sobie ludzi, którzy po niego przyszli.
Przypomniałem sobie pierścień na ręce ich przywódcy.
Wąż owinięty wokół korony.
Herb rodziny Varricchio.
Ale klucz w dłoni doktora niósł coś innego. Wąż, owszem. Korona, owszem. Ale pod nimi znajdowała się mała grawerowana róża, niemal ukryta w srebrnym elemencie.
Symbol mojego ojca.
Krew mi zmroziła krew w żyłach.
Marco podszedł bliżej. „Szefie?”
Sięgnąłem po klucz, a doktor zawahał się, jakby jakiś instynkt podpowiadał mu, by nie zadawać śmierci człowiekowi, który już jest nią przesiąknięty.
„Daj mi to” – powiedziałem.
Położył mi go na dłoni.
Metal był ciepły od krwi kogoś innego.
„Elena powiedziała, że to dla mnie?” – zapytałem.
Lekarka skinęła głową. „Była ledwo przytomna. Złapała mnie za rękaw i powiedziała: »Daj Dantemu klucz. Powiedz mu, że zmarły skłamał«. Potem znowu straciła przytomność”.
Pokój się przechylił.
Zmarły kłamał.
Zacisnąłem pięść na kluczu, aż jego zęby wbiły się w moją skórę.
„Gdzie ona jest?”
„Jest przenoszona na oddział rekonwalescencyjny, ale jej stan nie jest jeszcze na tyle stabilny, aby można było ją odwiedzać”.
„Zapytałem, gdzie ona jest.”
Lekarz przełknął ślinę. Prawdopodobnie całe życie odrzucał pogrążone w żałobie rodziny, pijanych mężów, zdesperowane matki. Ale mnie nigdy nie odrzucił.
„Pokój 314” – powiedział cicho. „Dwie minuty. Nie więcej”.
Odwróciłam się do Marca. „Zamknijcie to piętro. Nikt nie wejdzie bez mojego pozwolenia. Żadnej policji, żadnych reporterów, żadnych administratorów szpitala udających, że są ważni”.
Marco skinął głową i ruszył.
Pielęgniarka Patricia stała przy ścianie, blada, ale spokojna. Zadzwoniła do mnie, wiedząc dokładnie, jaki mężczyzna odpowie. To czyniło ją albo odważną, albo głupią. Szanowałem obie, gdy były przydatne.
„Kto jeszcze wie o kluczu?” – zapytałem.
„Zespół chirurgów” – powiedziała. „I ja”.
„Zapomnij, że istnieje.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
