Tego samego ranka o szóstej przygotowałam proste śniadanie: jajka na twardo i suchy tost podane na papierowych talerzykach, a do tego kawa. Unikałam tłustych potraw, bo nie chciałam prowokować pasierbicy i jej męża, którzy niespodziewanie pojawili się późno poprzedniego wieczoru z listą żądań.
Gdy tylko Madison weszła do kuchni, wciąż w piżamie i wpatrzona w telefon, rzuciła okiem na talerz i powiedziała: „Tata powiedział mi, że zrobisz mi naleśniki proteinowe”. Spojrzałam na męża, który był zajęty poprawianiem paska szlafroka i celowo unikał kontaktu wzrokowego. Powiedziałam jej, że z tego, co pamiętam z poprzedniego wieczoru, nie chce „żadnego tłustego jedzenia”, a śniadanie, które podałam, nie było tłuste, więc…? Chwilę później wszedł Evan i poprosił o mleko owsiane. I nie tylko to, oczekiwał, że mu je podam. To tylko dowodzi, jak absurdalne były ich oczekiwania – szczerze oczekiwali, że będę ich osobistą, nieopłacaną pokojówką.
Ich pierwotna lista była żartem. Dosłownie żądali śniadania na stół punktualnie o szóstej każdego ranka, świeżej pościeli co tydzień, szorowania łazienki każdego wieczoru, osobnych posiłków przygotowywanych tylko dla nich i – uwaga – prania ręcznego wszystkich ubrań.
Naprawdę nie miałem ochoty się z nimi kłócić, po prostu przesunąłem swoją kartkę papieru po kuchennej wyspie. Ułożyłem zasady: dwa tysiące dolarów miesięcznie czynszu, dzielone rachunki, rotacja w kuchni, ścisły harmonogram korzystania z łazienki i całkowite zniknięcie z biura i sypialni.
Madison roześmiała mi się prosto w twarz i powiedziała, że nie mogę im pobierać czynszu, bo to dom jej ojca. Jej mina natychmiast zrzedła, kiedy ją poprawiłam. Przypomniałam jej, że moje nazwisko widnieje w akcie własności, a połowa zaliczki pochodziła ze sprzedaży mojego starego mieszkania. Robert zbladł i błagał mnie, żebym się nie kłóciła, ale doskonale wiedział, jak wygląda nasza sytuacja finansowa i że kiedyś nalegał na podpisanie intercyzy, żeby chronić nasz majątek.
Postawiłem im ultimatum: albo podpiszą umowę o współlokatorstwie i zapłacą czynsz za pierwszy tydzień do południa, albo spakują się i wyprowadzą.
Dokładnie w tym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi. Madison była przekonana, że ktoś ją wesprze. Ale jej mina całkowicie zrzedła, gdy otworzyła drzwi i zobaczyła policjanta stojącego na ganku obok ślusarza.
Zadzwoniłam na numer alarmowy o trzeciej nad ranem, żeby przysłać policjanta, żeby dopilnował porządku. Ponieważ Robert głupio wpuścił ich do domu poprzedniego wieczoru, wiedziałam, że strona prawna jest skomplikowana i nie mogłam ich po prostu sama wyrzucić. Chciałam, żeby policjant był tam tylko po to, żeby utrzymać porządek i upewnić się, że wszystko zostanie oficjalnie udokumentowane, żeby Madison i Evan nie mogli później przekręcić historii.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
