Przez siedem lat pracowałem dla Richarda Bennetta.
Przez większość z tych siedmiu lat wierzyłem, że rozumiem go lepiej niż ktokolwiek inny w firmie.
Wiedziałem, jak pije kawę – czarną, bez cukru, nigdy po trzeciej po południu. Wiedziałem, którzy klienci potrafią sprawić, że westchnie, zanim jeszcze odbierze telefon. Wiedziałem, że wtorkowe poranki to zazwyczaj najgorszy moment na zgłaszanie mu skomplikowanych problemów, a piątkowe popołudnia, kiedy w biurze robi się cicho, często są momentami, kiedy niespodziewanie ogarnia go refleksja.
Znałam jego nawyki, nastroje, harmonogram i drobne szczegóły, na które większość ludzi nie zwraca uwagi.
Ale pewnego piątkowego popołudnia, siedząc w cichym parku, dziesięć minut od naszego biura, zdałem sobie sprawę, że jest jedna rzecz, której całkowicie nie rozumiałem w Richardzie Bennetcie.
Jego intencje.
Zaczęło się siedem lat wcześniej, kiedy miałem dwadzieścia cztery lata.
Rozpaczliwie potrzebowałem pracy.
Moje CV było boleśnie krótkie, moje doświadczenie zawodowe praktycznie żadne, a w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej tak bardzo trzęsły mi się ręce, że prawie wylałem szklankę wody, która stała obok mnie.
Richard miał już ponad siedemdziesiąt lat.
Do tego czasu poświęcił dekady na rozwinięcie firmy z małego przedsiębiorstwa w szanowane przedsiębiorstwo regionalne. Pracownicy mówili o nim z dziwną mieszanką podziwu i strachu.
Nie był okrutny.
Nigdy nie krzyczał na pracowników. Nie upokarzał ludzi na spotkaniach ani nie rzucał przedmiotami, gdy był zły.
Nie było mu to potrzebne.
Richard opracował o wiele skuteczniejszą technikę.
On po prostu lekko opuszczał okulary, patrzył na ciebie ponad oprawkami i milczał.
To spojrzenie może sprawić, że człowiek przemyśli na nowo każdą decyzję, którą podjął od śniadania.
Podczas rozmowy kwalifikacyjnej spotkałem się z takim spojrzeniem kilkakrotnie.
Byłem przekonany, że poniosłem porażkę.
Następnie, pod koniec, zamknął moje CV i zadał mi pytanie.
„Dlaczego miałbym zatrudnić kogoś, kto nie ma praktycznie żadnego doświadczenia?”
Przełknęłam ślinę.
Mógłbym wymyślić coś imponującego. Mógłbym udawać, że jestem bardziej pewny siebie, niż byłem.
Zamiast tego powiedziałem mu prawdę.
“Prawdopodobnie nie powinieneś.”
Jedna brew powędrowała w górę.
„Ale jeśli to zrobisz” – kontynuowałem – „obiecuję, że się nauczę”.
Po raz pierwszy w czasie wywiadu się uśmiechnął.
To był ledwie uśmiech, ale go zauważyłem.
„Poniedziałek rano. Ósma” – powiedział.
Tak to się zaczęło.
Zacząłem pracę w firmie jako młody, zdenerwowany pracownik, który przed wysłaniem każdego maila dokładnie sprawdzał jego treść.
Z czasem się nauczyłem.
Potem poczułem się lepiej.
Potem ludzie zaczęli na mnie liczyć.
W końcu zostałem osobistym asystentem Richarda.
Zakres moich obowiązków znacznie wykraczał poza odbieranie telefonów i umawianie spotkań. Koordynowałem spotkania, przygotowywałem dokumenty, obsługiwałem trudnych klientów, naprawiałem problemy z harmonogramem, a czasami rozwiązywałem problemy, zanim Richard w ogóle zdawał sobie z nich sprawę.
Były noce do późna.
Były weekendy.
Bywały poranki, kiedy przychodziłam do pracy chora, bo nie mogłam przenieść ważnego spotkania.
Teraz nie mówię tego z dumą. Patrząc wstecz, rozumiem, że żadna praca nie powinna pochłaniać całego życia.
Ale w tamtym momencie czułem się odpowiedzialny.
Moja pensja wystarczała na utrzymanie nie tylko mnie.
Moja matka mieszkała ze mną, a mój młodszy brat wciąż się uczył. Byłem jedyną osobą w naszym domu ze stałym dochodem.
Utrata pracy nie była dla mnie tylko niedogodnością.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
