„Albo przyjadę i zamieszkam z tobą, albo mój syn spakuje walizki i wróci do domu!” – oświadczyła teściowa.

„Albo zamieszkam z tobą, albo mój syn spakuje walizki i wróci!” – oznajmiła teściowa.
„Albo zamieszkam z tobą, albo mój syn spakuje walizki i wróci!” – powiedziała chłodno, kładąc na stole umowę z agentem nieruchomości.
Marina wpatrywała się w dokumenty z oszołomieniem. Mieszkanie Galiny Pawłowny było już wystawione na sprzedaż. Nikt nie pytał Mariny o zdanie. Nikt jej nawet nie poinformował. Mąż siedział obok niej w milczeniu. Wpatrywał się w okno, jakby nic z tego, co się działo, go nie obchodziło. Jego palce nerwowo bębniły o stół, jedyny znak napięcia, które go ogarniało.
I to właśnie ta cisza przerażała Marinę bardziej niż cokolwiek innego. Przez dwanaście lat małżeństwa nauczyła się odczytywać nastroje męża po każdym jego geście. W tej chwili Andriej unikał jej wzroku, a to mogło oznaczać tylko jedno: decyzja już zapadła. Bez niej. Dla niej.
Galina Pawłowna wyprostowała się triumfalnie, czekając na reakcję synowej. Marina i Andriej byli razem od dwunastu lat. Wychowywali córkę Katię, spłacali kredyt na trzypokojowe mieszkanie w nowej dzielnicy, ciężko pracowali i stopniowo przekształcali to miejsce w prawdziwy dom. „Spójrz, jakie zasłony wybrałam do salonu!” – wykrzyknęła zachwycona Marina, pokazując mężowi katalog miesiąc wcześniej.