Wyciągnąłem z kieszeni niebieską ściereczkę z mikrofibry i przetarłem nią szkła, sprawdzając, czy nie ma na nich smug, zanim ponownie założyłem okulary. Świat nabrał ostrości, od słojów dębowego biurka po trzy mosiężne klucze na metalowym kółku.
„W ciągu swojej kariery zawodowej zbudowałem siedemdziesiąt dwa domy” – powiedziałem. „Wiem, jak rozpoznać solidny fundament. Ten jest wylany na głębokość sześciu stóp”.
„To twoje, Arturze” – powiedziała, przesuwając kluczyki w moją stronę. „Uważaj na górskich drogach”.
O godzinie pierwszej po południu zatrzymałem się w sklepie ogólnym w północnej części Cody, aby uzupełnić zapasy w spiżarni.
Sprzedawca, starszy mężczyzna z siwiejącymi skroniami, postawił na ladzie moje kartony z suchymi produktami. Kupiłem suchą fasolę, pięciofuntowe worki mąki, brzoskwinie w puszce i trzy kartony krakersów.
Spojrzał na mój ciężki wełniany płaszcz.
„Idziesz do Millerów?” zapytał.
„Właśnie to zamknąłem” – powiedziałem.
„Wiatr w marcu to nie przelewki” – powiedział, stukając palcem w rejestr. „Znajdzie każdą luźną deskę na dachu. Jeśli twoja cedrowa elewacja nie jest przybita 7,5-centymetrowymi kręgami, wichura zerwie ją do północy”.
„Konstrukcja jest solidna” – powiedziałem. „Sam nadzorowałem montaż”.
„Trzymaj zapałki suche” – powiedział. „Góry mają to do siebie, że wystawiają człowieka na próbę, zanim trawa stanie się zielona”.
Dwunastomilowa jazda polną drogą doprowadziła mnie na polanę akurat w momencie, gdy cienie gór zaczęły się wydłużać. Zielony metalowy dach chaty odbijał matowe srebro popołudniowego nieba. W powietrzu wciąż unosił się zapach świeżych wiórów cedrowych po pracach wykończeniowych, które ukończyłem w zeszłym miesiącu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
