.
„Richard dzwonił do mnie dziś rano” – powiedział Hank, obserwując palce Arthura. „Chce, żebyś przyszedł do domu na herbatę. Mówi, że unikasz go od powrotu Clary”.
Artur wstał, a jego kolana wydały suchy, chrupiący dźwięk. „Richard nie jest człowiekiem, którego się unika”.
„Po prostu idź” – powiedział Hank, kładąc jabłko na stoliku. „Ze względu na dawne czasy”.
Żelazna brama posiadłości Vance’a stała szeroko, ale ceglane filary wyglądały na zimniejsze niż zwykle pod szarym wrześniowym niebem. Arthur wszedł po kamiennych schodach, jego dłoń na chwilę spoczęła na ciężkiej mosiężnej kołatce, zanim drzwi się otworzyły.
Richard Vance stał na korytarzu, w lnianej koszuli, która mimo popołudniowej wilgoci była świeża i świeża. Uścisnął dłoń Arthura szybkim, mocnym uściskiem, pozbawionym prawdziwego ciepła.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
