“Nic.”
„Gapisz się.”
„Myślę.”
“Niebezpieczny.”
Uśmiechnął się.
Na kilka sekund pałac zniknął.
Spisek zniknął.
Była tylko zimna jaskinia, pożyczony płaszcz i kobieta, która rozmawiała z nim tak, jakby jego korona nigdy nie istniała.
I wtedy nastąpił przełom.
Gdzieś nad nimi rozległ się ryk Asteriona.
Elara wstała.
„On żyje.”
Podążali jaskinią, aż otworzyła się za zamarzniętą rzeką za Grayhaven.
Dorian czekał tam z Asterionem.
Jego twarz była zakrwawiona.
Ale on się uśmiechał.
„Myślałem, że nie żyjesz.”
Rowan spojrzał w stronę pałacu.
“Co się stało?”
„Garrick uciekł.”
Elara zamknęła oczy.
Dorian kontynuował.
„I wziął srebrną koronę”.
Rowan się odwrócił.
Elara sięgnęła pod jego płaszcz.
Jej ręce były puste.
Straciła je jesienią.
Następne słowa Doriana były gorsze.
„Już wysłał jeźdźców do północnych lordów”.
„Co im powiedział?”
Dorian zawahał się.
„Król Rowan próbował zamordować zaginionego dziedzica Selene Ardyn.”
Elara spojrzała na niego.
Rowan poczuł, że pułapka się zamyka.
O wschodzie słońca każdy szlachecki ród w Grayhaven będzie wiedział o istnieniu Elary.
A Garrick miałby kontrolować historię.
Następnie Dorian dodał jeden, ostatni szczegół.
„Ogłosił również, że prawdziwa królowa zostanie koronowana za trzy dni”.
Elara spojrzała na Rowana.
„Ale ja tu stoję.”
Dorian ponuro skinął głową.
“Tak.”
Rowan zrozumiał.
Garrick nie potrzebował już Elary.
Potrzebował tylko kogoś, kogo królestwo dałoby się przekonać.
ROZDZIAŁ 5: FAŁSZYWA KRÓLOWA
Rano na Grayhaven pojawiły się transparenty z wizerunkiem srebrnego półksiężyca.
Garrick działał szybko.
Szybciej niż Rowan się spodziewał.
W proklamacji ogłoszono, że zaginiony dziedzic Ardynów został odnaleziony po latach prześladowań ze strony Rodu Vale.
To kłamstwo było genialne.
Przekształciło każdą tajemnicę w dowód.
Dlaczego Elara żyła wśród służby?
Ponieważ Valesowie się jej bali.
Dlaczego Asterion osłabł?
Ponieważ zepsuta linia krwi Rowana straciła łaskę bestii.
Dlaczego rada się zbuntowała?
Aby przywrócić prawowitą królową.
Każda prawda stała się częścią kłamstwa Garricka.
Rowan, Elara, Dorian i Asterion ukryli się w opuszczonym domku myśliwskim na północ od miasta.
Rowana nie otaczała żadna straż królewska.
Brak kucharzy przygotowujących posiłki.
Żaden ze służących nie rozpalił ognia.
Elara patrzyła, jak z trudem kroi chleb nożem myśliwskim.
„Jesteś w tym beznadziejny.”
„Dowodzę armiami”.
„Ten chleb wydaje się niewzruszony.”
Rowan spojrzał na nierówne kawałki.
„Tak powinno być.”
Znów się zaśmiała.
Nienawidził tego, jak bardzo lubił ten dźwięk.
Dorian wszedł zanim Rowan zdążył odpowiedzieć.
„Fałszywy spadkobierca przybędzie jutro”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
