„Co robisz?” zapytałem.
Otworzył kalendarz i zaczął przewijać go wstecz.
„Osiemnaście tygodni” – mruknął. „To był nasz weekend rocznicowy”.
„Nathan—”
„Zaszłaś w ciążę z pierwszym dzieckiem, kiedy mieszkaliśmy w domku nad jeziorem.”
Powoli skinąłem głową.
Potem jego palec się zatrzymał.
Cała barwa odpłynęła mu z twarzy.
Doktor Hart zauważył. „Panie Whitmore?”
Nathan obrócił telefon w moją stronę. Osiem pełnych tygodni było zaznaczonych na niebiesko.
Chicago.
Nadzorował otwarcie nowego biura firmy. Według jego kalendarza wyleciał siedem tygodni po naszej rocznicy i wrócił dopiero po prawie dwóch miesiącach.
Mniejsze dziecko zostało poczęte podczas tej podróży.
„Kto tu był?” zapytał.
“Co?”
„Podczas mojej nieobecności. Kto przyszedł do domu?”
“Nikt.”
„Claire, to dziecko zostało poczęte, kiedy byłam siedemset mil stąd”.
Dr Hart stanął między nami. „Datowanie ultrasonograficzne nie jest wystarczająco precyzyjne, żeby stawiać oskarżenia”.
„Ale nie spóźnia się o sześć tygodni.”
Jego głos był niepokojąco spokojny.
Położyłam obie dłonie na brzuchu. Jedno dziecko wcisnęło się pod moją lewą dłoń. Gdzieś głębiej, po mojej prawej stronie, biło kolejne serce.
Potem przypomniałem sobie o deszczu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
