Dotknęła słuchawki. „Potrzebujemy pomocy medycznej na sali balowej. Ciężarna kobieta została zaatakowana”.
Daniel warknął: „To moja żona. To domowa sprawa…”
„Panie Ashford” – wtrącił Reeves – „radzę panu przestać mówić”.
Urok Victora prysł. „Na jakiej podstawie wkraczasz na moją prywatną imprezę?”
Reeves ukrył nakaz.
„Wymuszenia. Oszustwa związane z papierami wartościowymi. Przekupstwo. Pranie brudnych pieniędzy. Zastraszanie świadków. I spisek”.
Każde słowo obdzierało nazwę Ashford z kolejnej warstwy złota.
Elaine opadła na krzesło.
Daniel wpatrywał się we mnie.
„Ty” – wyszeptał.
Znów się uśmiechnąłem.
“Tak.”
Agent Reeves zwrócił się do Victora. „Otrzymaliśmy obszerną dokumentację od poufnego źródła w Ashford Global”.
Victor spojrzał na mnie tak, jakby widział mnie po raz pierwszy.
Nie słaby.
Nie jest dekoracyjny.
Niebezpieczny.
Powiedziałem cicho: „Naprawdę powinieneś przestać nazywać mnie niewidzialnym”.
Część 3
Nalot przebiegał niczym burza z papierkową robotą.
Agenci zamykali wyjścia, zbierali telefony i wyciągali po kolei dyrektorów Ashford z tłumu. Mężczyźni, którzy dziesięć minut wcześniej wznieśli toast za Victora, teraz unikali jego wzroku. Kobiety, które śmiały się razem z Elaine, odsunęły się od niej, jakby korupcja była zaraźliwa.
Daniel rzucił się na mnie.
„Zniszczyłeś nas!”
Dwóch agentów natychmiast go złapało.
Walczył, czerwony na twarzy i spocony. „Ona to zaplanowała! Wrobiła nas!”
„Nie” – powiedziałem, wciąż leżąc na podłodze, z ramionami siostry w ramionach. „Ty spreparowałeś zbrodnię. Ja tylko opisałem pudła”.
Agent Reeves skinął głową w stronę innego agenta, który otworzył tablet.
Głos Victora wypełnił głośniki sali balowej.
To nie jest dzisiejszy głos.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
