Przez następne czterdzieści osiem godzin Marcus zachowywał się lekkomyślnie. Chwalił się Darrenowi, że pożyczka na firmę to „w zasadzie darmowe pieniądze”. Powiedział Luisowi, że „załatwił formalności”, bo ja „jestem za bardzo w ciąży, żeby cokolwiek czytać”. Powiedział Tessie, w mojej kuchni, że po urodzeniu dziecka będzie „naciskał na pełną kontrolę”, bo jestem „niestabilna psychicznie”.
Każde słowo trafiało do małego dyktafonu ukrytego za miską z owocami.
Jednak najsilniejszy dowód pochodził od samego Marcusa.
Drugiej nocy wszedł do sypialni, kiedy przeglądałam dokumenty na tablecie.
„Co to jest?” zapytał.
„Formularze szpitalne”.
Wyrwał tabletkę.
Na sekundę jego twarz się zmieniła.
Widział początek wątku e-maili.
Nazwisko mojego prawnika.
Nie byle jaka prawniczka. Amelia Grant, starsza partnerka w kancelarii Grant & Vale. Ta sama kancelaria, która reprezentowała firmę mojej babci przez dwadzieścia lat.
Marcus przełknął ślinę. „Dlaczego piszesz do Amelii?”
Wziąłem tablet z powrotem. „Pytania o intercyzę”.
Zaśmiał się za głośno. „Nie mamy intercyzy”.
„Nie” – powiedziałem. „Mamy coś lepszego”.
Jego oczy się zwęziły.
Wstałem powoli, z ręką na brzuchu. „Mamy dokumenty nieruchomości, które wskazują, że mieszkanie jest moje. Dokumenty powiernicze, z których wynika, że udziały w spółce są odrębnym spadkiem. Wyciągi bankowe, z których wynika, że fundusze małżeńskie zostały przelane na twoje prywatne konto. I sfałszowany wniosek kredytowy z moim podpisem”.
W pokoju zapadła cisza.
Wtedy Marcus się uśmiechnął, ale jego uśmiech był nieco zaburzony.
„Nie możesz udowodnić, że cokolwiek sfałszowałem”.
Spojrzałem w stronę salonu, gdzie Darren krzyczał coś do gry.
„Jesteś pewien?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
