Podszedł bliżej. „Uważaj, Lena.”
I oto był. Prawdziwy Marcus. Żadnego uroku. Żadnego żartu. Tylko groźba.
Nie ruszyłem się.
„Moja babcia czegoś mnie nauczyła” – powiedziałem. „Nigdy nie ostrzegaj człowieka dwa razy”.
Spojrzał na mnie.
Znów się uśmiechnąłem.
O szóstej rano następnego dnia, gdy Marcus spał obok swojego telefonu, wydarzyły się trzy rzeczy.
Mój prawnik złożył wniosek o separację prawną z jednoczesnym wydaniem nakazu zapłaty środków finansowych.
Mój bank zamroził wspólne konto do czasu przeprowadzenia dochodzenia w sprawie oszustwa.
A zarząd firmy mojej babci otrzymał dowody na to, że Marcus wykorzystał moje nazwisko, aby zabezpieczyć pożyczkę powiązaną z fałszywym sprzedawcą, którego właścicielem był Darren.
Podczas śniadania Marcus nadal myślał, że wygrywa.
O porze lunchu jego telefon nie przestawał dzwonić.
Część 3
O 12:16 Marcus dzwonił do mnie dziewięć razy.
Siedziałam w biurze Amelii Grant, z nogami uniesionymi w górę, popijając herbatę rumiankową, podczas gdy jej asystentka przynosiła mi krakersy.
Za dziesiątym razem odebrałem.
Marcus ciężko oddychał. „Co zrobiłeś?”
Spojrzałem przez szklaną ścianę na miasto w dole. „Bądź konkretny”.
„Moja karta została odrzucona. Bank twierdzi, że trwa dochodzenie. Darren mówi, że jakiś prawnik dzwonił do jego biura. Moja matka krzyczy, bo pośrednik nieruchomości anulował wycenę”.
„Jaka jest wartość mojego mieszkania?”
Cisza.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
