A niżej: „Lena, nie zaczynaj wojny”.
Prawie się roześmiałem. „Zaczęłaś od zakupów spożywczych”.
Jego głos stał się ostrzejszy. „Jesteś moją żoną”.
„A ty jesteś człowiekiem, który sfałszował mój podpis, ukrył pieniądze, planował zabrać mnie do domu, przyprowadził swoją kochankę do mojej kuchni i upokorzył matkę swojego dziecka przed swoimi przyjaciółmi”.
„To nie tak było.”
„Marcusie” – powiedziałem – „mam nagrania”.
W kolejce zapadła całkowita cisza.
Amelia przesunęła w moją stronę teczkę. W środku były wydrukowane transkrypcje. Daty. Godziny. Nazwiska. Czyste, uporządkowane, porażające.
Marcus szepnął: „Nagrałeś nas?”
„Ochroniłem się”.
„Nie możesz tego użyć.”
„Właściwie” – powiedziała Amelia wyraźnie stojąc obok mnie – „może”.
Marcus ją usłyszał. Zaparło mu dech w piersiach.
To był pierwszy raz, kiedy w jego głosie słychać było strach.
Dwie godziny później spotkaliśmy się w sali konferencyjnej, bo Marcus upierał się, żeby „rozmawiać jak dorośli”. Przyszedł z Evelyn, Darren i Tessą. Parada arogancji w tanich perfumach i panika.
Tessa nie spojrzała na mnie.
Darren wyglądał na szarego.
Evelyn rzuciła torebkę na stół. „To sprawa rodzinna”.
Amelia nawet nie mrugnęła. „Oszustwa nie są sprawą rodzinną”.
Marcus wskazał na mnie. „Ona ma hormony. Wszystko jej się miesza”.
Otworzyłem teczkę i położyłem jedno zdjęcie na stole.
Zrzut ekranu z Marcusem piszącym do Tessy: Jak tylko Lenę uznam za niestabilną, łatwo będzie o nią zadbać. Potem mieszkanie. Potem będziemy wolni.
Tessa jęknęła. Nie dlatego, że była niewinna. Bo została zdemaskowana.
Odłożyłem kolejną stronę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
