Miriam zaśmiała się cicho. „Och, Daphne. Nadal taka ostrożna”.
I oto była. Mała igła.
Ostrożna Dafne. Zimna Dafne. Trudna Dafne.
Ale tym razem się nie skurczyłem.
„Norton i ja pójdziemy obejrzeć tablicę pamiątkową” – powiedziałem i odszedłem, zanim Miriam zdążyła odpowiedzieć.
Przy stole leżał nasz album maturalny otwarty na stronie kółka teatralnego. Miriam uśmiechała się ze środka sceny. Ja siedziałem w kącie, trzymając programy.
Ostrożna Dafne. Zimna Dafne. Trudna Dafne.
Norton nachylił się bliżej. „Byłeś w teatrze?”
„Nie. Ja napisałem notatki do programu. Miriam powiedziała, że mam twarz do występów za kulisami.”
Kobieta siedząca przy stole zerknęła w naszą stronę. „Daphne? Pamiętam te notatki. Były zabawne”.
Po raz pierwszy tego wieczoru mój uśmiech pojawił się bez trudu.
Norton mruknął: „Widzisz? Nie wszyscy pamiętają jej wersję”.
„Daphne? Pamiętam te notatki.”
Przez prawie godzinę krążyłem po sali, zamiast się w niej ukrywać. Rozmawiałem ze starymi kolegami z klasy, a nawet się śmiałem.
Następnie Miriam stuknęła w kieliszek szampana.
„Wszyscy?” zawołała ze sceny. „Czy mogę prosić o uwagę?”
Mój uśmiech zniknął.
Norton pochylił się bliżej. „Zostań ze mną”.
Miriam podniosła mikrofon. „Wspaniale jest widzieć dziś wieczorem znajome twarze. Starzy przyjaciele, stare wspomnienia, stare opowieści”.
“Czy mogę prosić o uwagę?”
Mark podszedł do niej. „Miriam. Nie”.
Uśmiechnęła się szerzej. „A skoro już o historiach mowa, wyjaśnijmy sobie jedną.”
Moja dłoń zacisnęła się na szklance.
Zanim wszyscy zaczną podziwiać przystojnego towarzysza Daphne, powinniście wiedzieć, że on nie jest jej chłopakiem. Nie jest nawet jej partnerem.
Ludzie się odwrócili.
Miriam uniosła kieliszek. „Zapłaciła mu”.
„A skoro już o historiach mowa, wyjaśnijmy sobie jedną.”
Wszyscy w pokoju wstrzymali oddech.
Ktoś wyszeptał: „O mój Boże”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
