Była to ta sama odpowiedź, którą udzielała za każdym razem wcześniej, lecz dziś rano nie brzmiała ona przekonująco, nawet dla niej.
Lucía przyglądała się jej twarzy.
„Masz prawo się bać.”
“Ja wiem.”
„Matka Caridad znajdzie odpowiedzi”.
Uśmiech Esperanzy osłabł.
„Ona próbowała przez lata”.
„To nie znaczy, że poniosła porażkę”.
Esperanza spojrzała w stronę drzwi kuchennych.
Przez nią widziała fragment ogrodu klasztornego. Wąska ścieżka wiła się między krzewami rozmarynu i białymi różami. Za ogrodem znajdowało się stare skrzydło szpitalne, zamknięte przez większość dni, z wyjątkiem wizyt doktora Palomy.
Poczuła dziwny niepokój.
Pamiętała, że kiedyś się tam obudziła.
Albo wierzyła, że to pamięta.
Nad nią wisiała lampa. Zimny kompres na jej czole. Ktoś powiedział: „Jesteś bezpieczna”.
Ale kiedy to się stało?
Podczas pierwszej ciąży?
Jej drugi?
Przed którymkolwiek z nich?
Wspomnienie znikało za każdym razem, gdy próbowała je utrzymać.
„Esperanza?” – zapytała Łucja.
Zamrugała.
“Tak?”
„Pojechałeś gdzieś daleko.”
„Tylko myślałem.”
„O czym?”
“Nie wiem.”
Lucía pochyliła się bliżej.
„To niepokojąca odpowiedź”.
Esperanza spojrzała na Miguela. Oczy dziecka otworzyły się, ciemne i ufne.
„Brakuje kilku elementów” – powiedziała cicho.
„Kawałki czego?”
„Moja pamięć”.
Ręka Lucíi zatrzymała się obok talerza z chlebem.
“Co masz na myśli?”
Esperanza szukała słów.
„Są poranki, kiedy budzę się i czuję, jakbym zapomniała sen. Nie zwykły sen. Coś ważnego. Prawie widzę pokój albo słyszę głos, ale potem on znika.”
„Czy to wydarzyło się niedawno?”
„To dzieje się od lat”.
„Dlaczego nikomu o tym nie powiedziałeś?”
Esperanza wzruszyła lekko ramionami, zawstydzona.
„Myślałem, że to zmęczenie. Potem urodził się Tomás. Potem Miguel. Zawsze było coś pilniejszego.”
Wyraz twarzy Lucíi złagodniał, ale w jej oczach nadal malował się niepokój.
„Powinieneś powiedzieć Matce Caridad.”
„Ona już we mnie wątpi.”
„Ona w ciebie nie wątpi.”
Esperanza ponownie spojrzała w stronę drzwi.
„Ona wątpi w historię, którą jestem w stanie jej opowiedzieć”.
„To nie jest to samo.”
„Nie” – powiedziała Esperanza. „Ale czujesz się tak samo, kiedy jesteś osobą bez odpowiedzi”.
Tomás podał jej drewnianą łyżkę.
„Koń dla mamy”.
Esperanza przyjęła to i uśmiechnęła się.
“Dziękuję.”
Oparł się o jej ramię, zadowolony.
Cokolwiek jeszcze pozostawało niepewne, te dzieci były prawdziwe. Ich śmiech, ich głód, ich ciepłe dłonie, ich senny ciężar na jej ramieniu – niczego nie można było zakwestionować.
Jednak po raz pierwszy Esperanza zastanowiła się, czy miłość do nich nie sprawiła, że nie była skłonna pytać, jak się poznali.
Doktor Paloma przybył przed dziesiątą.
Jej szary samochód zatrzymał się tuż za bramą klasztorną, a siostra Beatriz pospieszyła, by ją przyjąć. Lekarka weszła do środka, niosąc czarną teczkę z lekami, a jej włosy były upięte pod prostym kapeluszem.
Matka Caridad czekała w holu wejściowym.
„Przyszedłeś szybko.”
„Wydawałeś się zmartwiony.”
„Martwię się”.
Paloma zdjęła rękawiczki.
„Gdzie jest Esperanza?”
„W kuchni z dziećmi.”
„Czy mogę ją zbadać w izbie chorych?”
Matka Caridad skinęła głową.
Gdy szli, wzrok lekarki przesuwał się po korytarzach z uwagą, która wydawała się zbyt natarczywa. Rzuciła okiem na zamknięty schowek na pościel, przejście do kaplicy i wąskie schody prowadzące do nieużywanych pokoi gościnnych.
Matka Caridad zauważyła.
„Szukasz czegoś.”
„Pamiętam układ.”
„Odwiedzasz nas od jedenastu lat.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
