„Tego właśnie nie rozumiem w pełni”.
Trzy kobiety pozostały w szpitalu przez prawie godzinę.
Doktor Paloma wyjaśniła, że pierwszy zabieg medyczny odbył się za pisemną zgodą Esperanzy, w obecności Matki Inés i niezależnego lekarza z miasta. Z powodu choroby Esperanzy i późniejszego cierpienia, dokumenty zostały utajnione. Bez jej ponownej zgody nie wolno było podejmować dalszych prób.
Jednak trzy lata później Esperanza zaszła w ciążę z Tomásem.
Badania przeprowadzone po jego narodzinach sugerowały, że jest spokrewniony z Esperanzą.
Jednak Palomie nigdy nie pozwolono na przeprowadzenie dalszych badań.
„Kto na to pozwala?” – zapytała Matka Caridad.
„Matka Inés już nie żyła. Administrator diecezjalny zalecił dyskrecję”.
„Dyskrecja nie jest odpowiedzią”.
„Nie” – powiedziała Paloma. „To często miejsce, gdzie ukryte są odpowiedzi”.
Miguel zaczął się krzątać na korytarzu.
Esperanza otworzyła drzwi i siostra Lucía wprowadziła go do środka.
Dziecko uspokoiło się, gdy tylko Esperanza je objęła.
Matka Caridad obserwowała ją.
„Czy nadal wierzysz, że te dzieci zostały ci zesłane jako cud?”
Esperanza przesunęła palcem po policzku Miguela.
„Wierzę, że każde dziecko można przyjąć jak dar” – powiedziała. „Ale być może użyłam słowa cud, bo bałam się zapytać, co zostało wymazane z mojej pamięci”.
Doktor Paloma wyglądała na przerażoną.
„Nic nie zostało podjęte celowo”.
Esperanza podniosła wzrok.
„To dlaczego nie mogę pamiętać?”
„Byłeś chory. Podczas leczenia podawano ci środki uspokajające. Później cierpiałeś na epizody dezorientacji”.
„Trzy lata później?”
“NIE.”
Odpowiedź lekarza była zbyt szybka.
Matka Caridad to usłyszała.
„Czyli nie było żadnych środków uspokajających przed poczęciem Tomása?”
Paloma spojrzała w stronę okna.
„Nie podawałem żadnych leków.”
Różnica była niewątpliwa.
Głos Matki Caridad stał się bardzo cichy.
„Kto to zrobił?”
“Nie wiem.”
Esperanza przytuliła Miguela mocniej, nie ze strachu o niego, ale jakby stałe ciepło jego ciała pomagało jej zachować równowagę.
„Czy doktor Paloma była obecna, kiedy zaszłam w ciążę z Tomásem?”
„Nie” – powiedział lekarz.
„A Miguel?”
“NIE.”
„A tym razem?”
“NIE.”
Matka Caridad zmarszczyła brwi.
„To dlaczego mówiłeś tak, jakbyś spodziewał się dzisiejszego wyniku?”
Paloma sięgnęła pod płaszcz i wyjęła kopertę.
Papier był otwarty, ale papier pozostał nienaruszony.
„Dotarło do mojej kliniki dwa tygodnie temu.”
Matka Caridad wzięła je.
W środku znajdowało się jedno zdanie napisane na maszynie.
Siostra Esperanza może potrzebować Twojej opieki jeszcze przed końcem lata.
Nie było podpisu.
Brak adresu zwrotnego.
Esperanza spojrzała na lekarza.
„Wiedziałeś przede mną.”
„Podejrzewałem, że ktoś wiedział.”
„A ty nic nie powiedziałeś.”
„Nie chciałem cię straszyć bez dowodu.”
Matka Caridad rozłożyła papier w całości.
Na dole znajdował się ledwo widoczny, wytłoczony znak.
Okrąg otaczający trzy małe gałęzie.
Rozpoznała to.
„Ta pieczęć należała do Matki Inés.”
Paloma skinęła głową.
„Używano go w prywatnej korespondencji klasztornej”.
„Ale Matka Inés nie żyje już od pięciu lat”.
“Tak.”
W pokoju znów zapadła cisza.
Tym razem cisza nie wydawała się nadprzyrodzona.
Wydawało się to ludzkie.
Ktoś zachował stare artykuły papiernicze.
Ktoś znał historię.
Ktoś obserwował Esperanzę wystarczająco uważnie, by przewidzieć ciążę.
To zawęziło zagadkę, ale nie uczyniło jej łatwiejszą.
Po badaniu Matka Caridad poprosiła Siostrę Lucíę, aby zabrała Esperanzę i dzieci do ogrodu.
„Zostań z nimi” – powiedziała.
Lucía skinęła głową.
“Oczywiście.”
Gdy Esperanza przechodziła, Matka Caridad dotknęła jej ramienia.
„Wkrótce porozmawiamy ponownie”.
Esperanza uśmiechnęła się ze zmęczeniem.
„Proszę, nie decyduj o wszystkim beze mnie.”
„Nie zrobię tego.”
Była to obietnica i Matka Caridad miała zamiar jej dotrzymać.
Gdy zostali sami, zaprowadziła Doktor Palomę do swojego gabinetu.
Pasek plastra medycznego nadal leżał na chusteczce.
Paloma przyjrzała mu się bliżej.
„Coś jest pod klejem.”
Skierowała go w stronę światła.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
