Sprzedałam połowę.
Za pieniądze kupiłam niewielkie mieszkanie.
Nie tak duże jak poprzednie.
Za to pierwszy raz od lat urządziłam je dokładnie tak, jak chciałam.
Żadnych ciemnych mebli, które lubił Marek.
Jasna kuchnia.
Duży drewniany stół.
Mnóstwo roślin.
Pierwszego wieczoru po przeprowadzce siedziałam na podłodze, jadłam pizzę prosto z pudełka i patrzyłam przez okno.
Telefon zawibrował.
Marek.
Nie rozmawialiśmy od miesięcy.
„Znalazłem dziś twoją starą kartkę w książce. Tę z Sopotu. Pamiętasz?”
Pamiętałam.
Na naszym pierwszym wspólnym wyjeździe napisałam mu:
„Obyśmy za dziesięć lat nadal umieli ze sobą rozmawiać”.
Patrzyłam na wiadomość długo.
Potem odpisałam:
„Pamiętam.”
Po chwili przyszła następna.
„Czasem myślę, że wszystko zepsułem.”
Nie odpisałam.
Nie dlatego, że chciałam go ukarać.
Po prostu nie byłam już osobą odpowiedzialną za pocieszanie Marka.
Kilka tygodni później spotkałam Cristinę.
Przypadkiem.
W aptece.
Miała już duży brzuch.
Spojrzałyśmy na siebie.
— Cześć — powiedziała.
— Cześć.
Przez chwilę żadna nie wiedziała, co zrobić.
W końcu zapytałam:
— Wszystko dobrze?
Dotknęła brzucha.
— Dziewczynka. Zdrowa.
— To najważniejsze.
Uśmiechnęła się słabo.
— Marek będzie obecny w jej życiu.
— Powinien.
Cristina skinęła głową.
Przy wyjściu zatrzymała mnie.
– Rok?
Odwróciłam się.
— Dziękuję.
— Za co?
— Za tamtą sobotę.
Patrzyłam na nią zdziwiona.
— Gdybyś wtedy zaczęła krzyczeć, pewnie pomyślałabym, że jesteś zazdrosną żoną i uwierzyłabym jemu. Ale ty po prostu położyłaś dokumenty na stole.
Uśmiechnęłam się.
— Dokumenty mają tę zaletę, że nie muszą krzyczeć.
Zaśmiała się.
I poszłyśmy w przeciwne strony.
Dziś od tamtego poniedziałku minęły prawie trzy lata.
Czasami ludzie pytają mnie, kiedy zorientowałam się, że moje małżeństwo naprawdę się skończyło.
Nie wtedy, gdy Marek powiedział o Cristinie.
Nie wtedy, gdy wyszedł.
Nawet nie wtedy, gdy podpisaliśmy rozwód.
Stało się to kilka sekund po jego zdaniu:
„Zabieram mieszkanie i samochód. Są moje”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
