Słaby. Bez tchu. Nie do pomylenia.
„Jeśli ktoś to znajdzie, proszę, posłuchajcie, zanim podejmiecie decyzję”.
Opadłem na sofę.
Każda część mnie znieruchomiała.
Nagranie trzeszczało.
„Nie wiem, ile mam czasu i nie wiem, komu mogę zaufać. Daniel myśli, że nasz drugi zarodek wciąż jest w klinice. Pozwoliłam mu tak myśleć, bo już tyle stracił”.
Moje imię, wypowiedziane głosem Claire po trzech latach milczenia, otworzyło coś we mnie.
Maria usiadła naprzeciwko nas.
Sophia oparła się o moje ramię i z poważnym zaciekawieniem przyglądała się dyktafonowi.
Claire kontynuowała.
„Zarodek został przeniesiony przed drugą rundą leczenia. Nie dla mnie”.
Nastąpiła długa pauza, podczas której oddychaliśmy płytko.
„Podpisałam formularze zgody. Podjęłam decyzję bez informowania Daniela”.
Zamknąłem oczy.
Claire nigdy mnie nie okłamała. A przynajmniej ja tak sądziłem.
„Poprosiłam kogoś, komu ufam, o urodzenie naszego dziecka. To nie był prosty wybór. Nie wynikał on wyłącznie z desperacji. Chciałam, żeby Daniel założył rodzinę, jeśli ja nie dam rady przeżyć”.
Nagranie było zniekształcone przez kilka sekund.
Kiedy odzyskała głos, był on łagodniejszy.
Tożsamość surogatki musi pozostać tajemnicą, dopóki dziecko nie będzie bezpieczne. W programie są ludzie, którzy już złamali prawo. Za późno odkryłam, że dokumentacja pacjentów była kopiowana i sprzedawana. Bogate rodziny. Dokumentacja genetyczna. Inwentaryzacja zarodków. Nie wiem, jak daleko to zajdzie.
Maria patrzyła na mnie.
Ledwo ją widziałem.
Następne słowa Claire zdawały się dochodzić z bardzo daleka.
„Elena Alvarez pomogła mi po transferze. Obiecała, że będzie czuwać nad ciążą. Jeśli przyniesie dziecko Marii, to znaczy, że coś poszło nie tak”.
Głowa Sophii spoczywała na moim ramieniu.
Moja córka.
Słowo to pojawiło się w mojej głowie, zanim zdążyłem je powstrzymać.
Rejestrator kliknął i wznowił nagrywanie.
„Danielu, jeśli to słyszysz, przykro mi. Wiem, że sekret to nie miłość, bez względu na to, jak bardzo strach próbuje go ukryć. Ale nie mogłam znieść widoku, jak tracisz kolejne dziecko, podczas gdy tracisz mnie”.
Z głośnika wydobył się cichy szloch.
„Myślałam, że mogę ci powiedzieć, kiedy urodziło się dziecko. Potem dyrektor kliniki przyszedł do Bellwether i zadał pytania, których nie powinien był zadawać. Wiedział, że transfer się odbył. Wiedział, gdzie przebywa surogatka. Elena pomogła ją przenieść”.
Claire kaszlnęła i nagranie zostało wstrzymane.
„Kiedy dziecko będzie bezpieczne, powiedz Danielowi prawdę. Daj mu klucz. On będzie wiedział, co robić”.
Rejestrator zatrzymał się.
Nikt się nie odezwał.
Sophia podniosła rękę i dotknęła mojej twarzy.
„Dlaczego płaczesz?”
Nie zdawałem sobie z tego sprawy.
Przykryłem jej dłoń swoją.
„Bo tęskniłem za śpiącą panią.”
„Brzmi miło.”
„Ona była.”
Sophia zastanowiła się nad tym.
„Czy ona jest moją drugą mamą?”
Maria wstrzymała oddech.
Nie wiedziałem co odpowiedzieć.
Zanim zdążyłem spróbować, zadzwonił domofon.
Dźwięk ten wstrząsnął nami wszystkimi.
Z panelu ściennego dobiegał głos pracownika.
„Panie Whitfield, przy bramie jest dr Nathan Keller. Mówi, że to pilne.”
Ta nazwa uderzyła mnie jak drugie zderzenie.
Doktor Keller był dyrektorem kliniki leczenia niepłodności.
Nadzorował leczenie Claire.
Nie rozmawiałam z nim od roku, w którym ona zmarła.
Maria wstała.
„Nie wpuszczaj go.”
Jej pilność była natychmiastowa.
Ja również wstałem.
“Dlaczego?”
„Elena kiedyś wspomniała to imię.”
“Gdy?”
„Noc, kiedy dała mi Sophię”.
Mój wzrok powędrował w stronę dyktafonu.
Claire powiedziała, że dyrektor kliniki przyszedł do Bellwether.
„Czy Elena powiedziała, że jest niebezpieczny?”
„Nie. Powiedziała, że nie wie, czy chroni dziecko, czy siebie”.
Domofon zadzwonił ponownie.
Przeszedłem przez pokój i nacisnąłem przycisk.
„Powiedz doktorowi Kellerowi, żeby zaczekał przy bramce.”
„Tak, proszę pana.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
